Uiterlijk vertoon
Dinsdagavond in Lier was het opnieuw van dattum. De discussie over het door het front-office personeel al of niet mogen dragen van een hoofddoek. Waar gaat dit in godsnaam over?
Sommigen zeggen “ik ben er niet tegen maar ook niet voor”. Anderen laat het dan weer compleet koud terwijl het voor sommigen absoluut niet kan. Ik zelf weet het eigenlijk niet zo goed. Waarom? Omdat ik school gelopen heb bij de Jezuïten en ik daar verplicht werd te gaan biechten, eucharistievieringen bij te wonen en het vak godsdienst te volgen. Wanneer je alles op een rijtje zet kan je niet anders dan toegeven dat in de naam van één of andere god er ergens steeds wel een oorlog aan de gang is.
Gans mijn leven al vecht ik tegen de indroctinatie van een geloof. Of het nu christelijk, islamiet of nog iets anders is omdat ik niet geloof in een hogere macht. En zeker niet wanneer deze dan nog dogma’s en wetten gaat opleggen zonder inspraak.
Maar wat met de hoofddoek voor loketpersoneel. Is dat nu zo erg? Eigenlijk niet maar ik werk ook aan een loket en kom dagelijks in contact met allerlei verschillende mensen. Tien jaar terug had ik lang haar tot halverwege mijn rug. Stak er in beide oren een oorring en staat er verspreid over mijn lichaam verschillende tattoos. Evenwel zorg ik ervoor dat ik steeds presentabel ben wanneer ik op mijn werk verschijn.
Wat doet dit terzake hoor ik u al zeggen? Wel is dat niet net hetzelfde als het al dan niet dragen van een hoofddoek als loketmedewerker?
Ik bedoel maar. Wat zouden de mensen die bij mij aan het loket komen denken of zeggen mocht ik in een “marcelleke”, of opnieuw met lang haar en oorringen aan mijn loket zitten. Om nog maar te zwijgen van het feit of ik al dan niet deze job zou kunnen/mogen blijven uitoefenen van mijn patroon? Zou dit dan ook getolereerd worden door de strijders tegen het hoofddoekenverbod die zich nu heftig roeren. Want is dat ook niet mijn vrijheid om mij te uiten zoals ik ben.
Begrijp me niet verkeerd. Van mij mag het. En heb ik er geen probleem mee wanneer ik naar het stadhuis ga om bediend te worden door iemand die ervoor kiest een hoofddoek te dragen. Maar net als ik moeten zij begrijpen dat je, of je het nu wil of niet, de mensen die je bedient niet dezelfde ideeën, gedachten en gebruiken hebben als jij. En sommigen er geen graten in zien hoe jij gekleed bent om hen te helpen. Terwijl anderen er dan juist weer wel een afkeer van hebben.
Daarom, stop met hier stennis over te maken want uiteindelijk is onze ‘moderne’ maatschappij nog steeds niet klaar voor mensen met “afwijkende” uitzichten, ideeën of gedragingen en moet je wanneer je bepaalde jobs wil uitoefenen veel water in je wijn doen.
Zo niet, moet je een andere job zoeken…
Proost
Wanneer je in de politiek of in verenigingen actief bent is januari de maand van de nieuwjaarsrecepties. Van ‘t stad, van de partij, van de verenining, van de politie, van ‘t werk enz…
Telkens wordt er naast de nieuwjaarswensen ook een goede gezondheid gewenst. Wat zeker niet onbelangrijk is. Alleen mis ik vaak bij mensen die allerlei wensen de wereld insturen het motto dat er plezier moet zijn in je leven.
Maar terug naar de recepties. Steeds wordt er op dergelijke gelegenheden allerlei lekkers geserveerd. Van belegde broodjes over 4 gangen-menu’s tot pannekoeken en wafels. Dit is voor velen onder ons, de wat gezettere medemens, een waar festijn. Echter naar het eind van de maand geeft de weegschaal je een keiharde klap in het gezicht wanneer je de bijgekomen kilo’s onder ogen ziet.
Traditioneel is de eerste maand van het jaar dan ook een maand waar de goede voornemens niet uit de lucht zijn. Deze goede intenties geven een boost aan allerlei andere activiteiten en manifestaties. Hierbij denk ik dan vooral aan de fitnesscentra, de dieetbijeenkomsten, de start-to-run-programma’s en ga zo maar door. Bij de apotheker gaan in januari de rookstophulpmiddelen dan weer aan de lopende band over de toonbank.
En ieder nieuw jaar opnieuw is dit hetzelfde verhaal.
Maar vaak, in de meeste gevallen zou ik durven zeggen, wordt er in de maand februari, wanneer alles weer op zijn plooi is, de brui gegeven aan alle goede intenties. In de fitnesscentra zijn alleen de jarenlange sporters overgebleven. Bij de slanklijners zijn de zalen weer slechts halfvol en de directeurs van de grote tabaksmerken leunen opnieuw geruststellende achterover in het dure bureaustoelen want de verkoop van rookartikelen gaat weer in stijgende lijn.
Dit zegt wat over ons de homo sapiens. Hoe karaktervol we zijn, hoe sterk we ons aan onze beloften kunnen houden.
Daarom ben ik gestopt met al die goede voornemens te maken aan het begin van een nieuw jaar. Zeg nu zelf, wat is er nu zo plezant om steeds weer, dag in – dag uit, slaatjes te eten, water te drinken, en zich van alle andere lekkere dingen te onthouden. Je moet bijna een asceet zijn om zo te kunnen overleven en dit je ganse leven vol te houden.
Op tijd en stond een goed glas wijn, een lekkere trappist of een lekkere schotel met nadien een goede cubaan en een digestief. Dit maakt het leven hier to zo veel aangenamer. Niet?
Ik ben niet van het slanke soort. Vaak wordt mij dan ook gevraagd, wanneer ik weer eens aan het genieten ben of ik niet op mijn lijn moet letten. Mijn standaardantwoord is dan dat ik dat wel degelijk doe. Dan krijg ik meestal een blik van “ben jij nu helemaal zot geworden”? Je eet en drinkt waar je zin in hebt, weliswaar steeds met mate, maar het is bijlange na geen sla of water.
Evenwel is zorgen dat je niet vermagerd ook niet op je lijn letten?
Daarom geniet van de vele lekkere dingen die op recepties geserveerd worden. Eet een toastje. Drink een glas.
Zorg er alleen voor dat je niet overdrijft en dan kan je gans het jaar door genieten van alle leuke en lekkere dingen des levens en moet je niet als een monnik door het leven gaan.
Mijn beste wensen, een goede gezondeid en vergeet vooral niet te genieten van het leven want van morgen ben je nooit zeker.
