Schijnheilig
“De middenstand regeert het land” zong Luc Devos. Maar nog meer wordt er invloed uitgeoefend door de “verdraagzame” katholieke kerk in dit land want een deel van het katholieke gevolg, onder aanvoering van kardinaal Danneels, stoort zich mateloos aan de euthanasie van Hugo Claus en de mediaberichtgeving daarover.
Hugo draait zich niet om in zijn graf. Nee, hij applaudiseert voor zoveel eer. Want als er nu één iemand met heel zijn hebben en houden zich tijdens zijn leven tegen de kerk heeft verzet, is het de meester der Vlaamse literatuur zelf. Hij geniet postuum van zoveel aandacht. Niet zozeer omwille van hun ouderwetse en ridicule houding maar omdat de kerk nogmaals aantoont hoe weinig medevoelen en mededogen sommige van hen kunnen opbrengen voor medemensen die hun geloof, hun normen en waarden niet delen.
Maar terug naar de kardinaal. Graag wil ik de kardinaal herinneren aan de weerzinwekkende vertoning van de maandenlange lijdensweg die de vorige paus verkoos om zijn Schepper te ontmoeten? Nooit eerder werd het lijden van een vertegenwoordiger op aarde van een hoger wezen zo heftig beleden. En dit onder het niet aflatende oog van de wereldpers. Was dit geen sensatie? Of hebt u ooit één niet-katholiek zelfs maar een opmerking horen maken over deze overgemediatiseerde omhelzing van de dood en het lijden? Dacht het niet, iedereen respecteerde de keuze van deze paus.
Omgekeerd ligt dat blijkbaar veel moeilijker en gaan sommigen zover te beweren dat alzheimerpatiënten die niet voor euthanasie kiezen hierdoor een schuldgevoel wordt aangepraat. Hoe schijnheilig kan men eigenlijk zijn? Zijn er dan echt geen grenzen aan dergelijk gedrag?
En wat dan met de mevrouw in Frankrijk die van de staat geen toelating kreeg om waardig uit een leven te stappen waarvan de tumorpijnen ondraaglijk geworden waren.
Haar ziekte verminkte haar gezicht zo afschuwelijk dat zij zich zelfs niet meer onder mensen durfde begeven. Door de weigering van de Franse staat koos zij uiteindelijk voor zelfmoord als enige uitweg. Is dat de heldhaftigheid in het oog van de dood en het lijden waar Danneels en zijn katholiek gevolg het over heeft? Is het dat wat men wil?
Indien zo dan kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het katholieke geloof er géén is die staat voor liefde. Ik zou eerder durven zeggen dat het dan een geloof van wreedheid is!
Als gelovingen mogen zij er van mij voor kiezen te lijden en pas te gaan wanneer hun God hen roept. Maar kunnen/willen zij aub een beetje begrip opbrengen voor diegenen die niet zo devoot zijn en ervoor kiezen in iets anders te geloven of zelfs helemaal niet?
De geschiedenis van de kruistochten en de inquisitie is algemeen bekend. Laat ons hopen dat er niet afgegleden wordt naar een samenleving waar deze “normen en waarden” opnieuw ingevoerd worden. Maar ik hou mijn hart vast wanneer ik de commentatoren van de laaste dagen hoor vanuit die hoek.
Eva – Evita – Perron
Ik kreeg onlangs een mailtje dat het de laatste tijd nogal stil is op mijn blog. En inderdaad het is alweer enkele weken geleden dat ik een stukje schreef. Ik weet er zijn altijd wel een aantal excuses te verzinnen maar het is zo dat naast al mijn andere bezigheden ook mijn nieuwe job nogal wat energie vergt. En wanneer ik ’s avonds thuis kom van een ganse dag met de pc bezig te zijn geweest ik niet altijd zin en tijd heb om opnieuw achter de pc te kruipen. Los van het feit of er altijd wel iets te vertellen valt of er inspiratie is. Maar vandaag, zaterdag, moet het er toch van komen. Dus, here it comes…
Zoals ik al zei ben ik de laatste tijd nogal druk bezet door ondermeer mijn politieke activiteiten. Daarnaast ben ik eind vorig jaar veranderd van job en slorpt die veel onverwachte energie op. Maar niet getreurd het is één van de beste beslissingen die ik al genomen heb.
Daarenboven zorg ik ook voor wat ontspanning en zodoende zijn mijn vrouw en ik vorig weekend 4 dagen in Rotterdam geweest. De stad aan de haven. Stad met de vele bruggen over de Maas. Stad rijk aan moderne architectuur. En niet te vergeten de stad van het grote Feijenoord.
Maar het was niet louter een citytrip. Er was een andere reden. Als musical-liefhebbers zijn we naar Rotterdam getrokken om de spiksplinternieuwe musical over Eva – Evita – Perron te gaan bekijken. Jammer dat wij als Vlamingen naar Nederland moeten om musicals te zien. Ja er zijn musicals in Vlaanderen maar slechts om de zoveel tijd. Tenzij je natuurlijk de kindermusicals van Studio 100 meetelt.
Nu Rotterdam is nu ook weer niet het einde van de wereld. Is slecht 220 kilometer van bij ons. Dus overbrugbaar. En als je er een verlengd verblijf van kan maken valt het “reuzemee”.
Maar terug naar Evita. Het verhaal gaat over het leven van Eva Duarte. Een straatarm Argentijns meisje uit Junin die droomde om actrice te worden. Wanneer ze op 14-jarige leeftijd verliefd wordt op een ronttrekkende charmezanger volgt ze deze naar de hoofdstad Buenos Aires. Uiteindelijk kreeg ze er een eigen radioprogramma en daardoor bekendheid in het land. Bovendien ging ze door haar toenemende bekendheid steeds meer om met mensen uit de hoogste Argentijnse kringen.
Zo leerde ze in 1943 de ambitieuze kolonel Juan Peron kennen, die toen snel naam maakte als minister van Oorlog en Arbeid tijdens de junta. Peron was de man die een aantal arbeidshervormingen doorvoerde, zoals een sociaal zekerheidsstelsel, hogere lonen en betere arbeidsomstandigheden met betaalde vakanties. Peron was op dat moment behoorlijk populair aan het worden en zijn macht was groot bij de vakbonden.
Zij trouwden op 21 oktober 1945. Evita, wat de naam was die de Argentijnen haar gaven, was toen slechts 26. Peron was er 48. Groene blaadjes, van alle tijden.
Eva Peron werd de steun en toeverlaat van Peron. Maar zelf zat ze ook niet stil. Ze richtte haar eigen Fundacion Ayuda Social Eva Peron. Alle arbeiders met het loon van twee werkdagen droegen hieraan bij. Met deze Fundacion probeerde ze de positie van het gewone volk te verbeteren. Tijdens haar “bewind” werd er van alles gebouwd; ziekenhuizen, kindertehuizen, opvangtehuizen voor alleenstaande moeders, bejaardentehuizen, scholen, vakantiedorpen en attractieparken. De kroon op haar werk was wel de Republica de los Ninos, een soort kinderstad met een theater, groot park, dierentuin en speeltuinen.
Evenwel duren mooie liedjes meestal niet lang. In 1951 was ze kandidaat vice-president voor de verkiezingen maar tegelijkertijd werd bekend dat Evita dodelijk ziek was. Zij overleed uiteindelijk op 26 juli 1952. 32 jaar jong.
Na haar passage was Argentinie nooit meer hetzelfde. Zeker niet wanneer de legende van Eva Duarte nog wat gevoed werd door de verdwijning van haar stoffelijke resten.
Die werden gestolen uit het gebouw van de vakbondscentrale CGT, waar ze lag opgebaard.
Na de staatsgreep van 1955 lieten de generaals haar gebalsemde lichaam verdwijnen in een poging om de sporen van het peronisme uit wissen. Eerst lag het een nacht lang in een vrachtwagen met opschrift Radioapperatuur en daarna werd het tijdelijk verstopt in het hoofdkwartier van de militaire inlichtingendienst. De generaals moesten telkens weer iets nieuws verzinnen, want het lekte steeds weer uit, wat de werkelijke inhoud was. De enige oplossing was het land uit en zo ging Evita’s lijk per diplomatieke post naar Milaan in Italie om onder een valse naam begraven te worden. De peronisten bleven naar haar speuren en kwamen haar op het spoor en brachten haar naar Madrid, waar Juan Peron in ballingschap verbleef. Juan en Evita kwamen uiteindelijk samen terug naar Argentinie. Evita kreeg een herbegrafenis op Recoleta, toen Peron opnieuw tot president werd uitgeroepen in 1973.
Wat is nu zo speciaal aan die musical dat je ervoor naar Nederland gaat rijden. Wel het is een volledig nieuwe bewerking van de musical oorspronkelijk geschreven door Andrew Loydd Webber. Maar niet alleen dat. Ook werd voor de eerste keer een tv-programma gewijd aan de zoektocht naar de hoofdrolspeeltster. Op de Nederlandse openbare omroep liep vorig jaar het programma “Op zoek naar Evita”. De winnaar ervan mocht de rol van Evita op zich nemen in de musical. En geloof me ze hebben de goede keuze gemaakt. Want wat Brigitte Heitzer, de winnares dus, liet horen was fantastisch.
Kortom, wij hebben zowel van de stad Rotterdam als van Evita genoten dat we zeker de programmatie in de gaten houden om er nog eens te kunnen terugkeren.
