Dominque’s Weblog

Koopkrachtproblemen niet langer beperkt tot laagste inkomens. Dit staat vandaag in de krant.
Een week voor het 1 meifeest en anderhalve week voor de start van de sociale verkiezingen pakt de socialistische vakbond ABVV uit met een nieuwe studie over de koopkracht. Hieruit blijkt duidelijk dat één op de vijf werknemers niet meer rondkomt met zijn maandloon. En dit in één van de meest welvarendste regio’s van het hele universum.
De studie geeft aan dat de categorie van de “working-poor-people” steeds groter en groter wordt. Het gaat om mensen die geen eigen woning kunnen kopen, niet op reis kunnen gaan en hun vrijetijdsuitgaven niet kunnen betalen. Verhalen over klanten bij Carrefour die aan de kassa producten uit hun mandje moeten halen omdat ze met 20 of 30 euro niet toekomen en over de toegenomen diefstal van levensnoodzakelijke producten in de supermarkten zijn legio en een teken aan de wand.

Iedereen kan nu wel een aantal redenen aanhalen als oorzaken. Maar zou het ook niet kunnen dat we met zijn allen een beetje boven onze stand leven? Of is het de schuld van de euro waardoor we de juiste waarde van het geld niet meer kennen? Ik zou durven zeggen dat het een combinatie van verschillende factoren is.
Inderdaad het leven is duurder geworden. Dat kan men niet ontkennen. Maar evenzeer willen wij met zijn allen steeds meer. Vergelijk maar eens met vroeger toen we klein waren. Samen met mijn ouders en mijn zus gingen wij één maal per jaar 2 a 3 weken op autovakantie naar Frankrijk. Geen weekendtrips tussendoor of zonvakanties tijdens de andere schoolvakanties. En niettegenstaande wij met z’n vieren waren hadden we slechts één douche en één toilet. Wat zien we vandaag de dag? Iedere schoolvakantie, is het nu met Kerst of met Pasen, is er een overrompeling op de nationale luchthaven. Kasten van huizen met 2 badkamers, verschillen toiletten en liefst 2 garages, want ja we hebben per gezinslid uiteraard een auto, rijzen als paddenstoelen uit de grond. Iedereen heeft een gsm, iedereen een computer en tv en hifi op de kamer. Zelfs wanneer men nog maar vooraan in de tienerjaren is!

Ik weet het, het moet/kan niet meer als vroeger zijn maar moeten we soms niet de hand in eigen boezem durven steken en eens bij onszelf te rade gaan of we niet teveel willen?
Dit moet uitaard allemaal betaald worden en ja dan lukt het op het einde van de maand niet altijd even vlot.
Maar dit is niet de enige reden.

Om de woorden van Achille Van Acker te gebruiken “ook een arbeider mag/moet een biefstuk kunnen eten”. En dit kan niet alleen door te leven zoals vroeger. Daarvoor dient het loon evenredig te stijgen met de levensduurte. Hiervoor is de index een goed systeem. Alleen steken de producten die het hardst stijgen zoals de dure olie of tabak niet in de indexkorf. Computers en plasma-schermen daarentegen dan weer wel. Alsof je niet kan leven zonder thuis-pc of plamsa-tv!

Ik ontken zeker niet dat er problemen zijn. Integendeel, ook ik ben een gewone werkmens waarvoor het niet altijd evident is om de eindjes aan elkaar te knopen en er in je winkelkar steeds minder ligt voor hetzelfde bedrag. Maar we moeten ook eerlijk zijn dat we soms wel eens wat teveel willen. Niettemin is het hoogtijd dat de doorgeslagen slinger terugkeert en wij met zijn allen, werknemers en werkgevers, wettenmakers, opiniemakers enz… opnieuw tot rede komen en beseffen dat er nog steeds een limit is aan the sky.

Nieuwe werkuurregeling NMBS-personeel treft vooral rolstoelpatiënten.
Hoezo? Wel hierom.
Rolstoelpatiënten die met de trein reizen kunnen in de stations gebruik maken van de brug met het hellend vlak om met de rolstoel in en uit de trein te rijden. Voorwaarde is wel dat dit minstens 24u op voorhand gemeld en gereserveerd wordt bij het plaatselijk station zodat zowel personeel als station op de hoogte is.
Echter geldt er vanaf 1 januari 2008 bij de NMBS een nieuwe werkuurregeling voor het personeel waar weinig ruchtbaarheid aan gegeven is maar voor de rolstoelpatiënt een enorme impact heeft. Zeker voor mensen als Jelle Van de Wiele uit Menen die als student de trein naar Kortrijk moet nemen.

De reden voor de problemen is het gevolg van een besparingsmaatregel en komt hier op neer. Vóór de aanvang van de nieuwe regeling werd er ondermeer om de rolstoelgebruikers te helpen bij het in- en uitrijden van de trein, in 2 schiften gewerkt. Een vroege en een late dienst. In het weekend was dit beperkt tot een dagschift van 8u tot 13u.
Vanaf 1 januari 2008 besliste de directie van Infrabel, zoals in het geval van het station te Menen, het aantal prestaties te beperken tot dagelijks één. Dit betekent dat je als rolstoelpatiënt, wanneer je gebruik van het hellend vlak wenst te maken, nog slechts tussen 8u en 16u kan reizen met de trein, zowel tijdens de week als tijdens het weekend.

Op schooldagen dient Jelle om 7u te vertrekken met de trein in het station te Menen. Pas om 19u is hij terug maar door de nieuwe regeling is het voor Jelle als student gewoonweg niet meer mogelijk om op tijd op school geraken.
Veel alternatieven dan stoppen met studeren zijn er niet voor Jelle. Een busrit Menen – Kortrijk, met overstappen en met een bus die niet onmiddellijk rolstoeltoegankelijk is, duurt al vlug 45 minuten. Zelf rijden met de wagen lukt niet en als andersvalide student is op kot gaan uitgesloten.

Bij navraag bij de NMBS wordt je van het kastje naar de muur gestuurd. Bovendien blijkt de informatie in de “Gids voor de reiziger met beperkte mobiliteit” en deze op het Internet (station Menen) niet correct te zijn.
Dit wordt zelfs bevestigd door de Adjunct-eerste inspecteur Regiomanager van de NMBS – Directie Reizigers Nationaal  – Regio Kortrijk. Zelfs na het doorgeven van de juiste informatie begin januari door de regiomanager is de info in de gids of op het internet nog steeds niet aangepast.

Wraakroepend is zoiets. Want iedereen heeft de mond vol van gelijke kansen, meer en betere toegankelijkheid enz… Maar nog steeds worden er beslissingen genomen die net het tegenovergestelde effect creëren. Dan nog door een overheidsbedrijf die een voorbeeldfunctie heeft.
Daarenboven is het beschamend te moeten vaststellen dat besparingenmaatregelen net die minder mobiele mensen treffen. Net hen die het al moeilijker hebben in de samenleving maar de moed hebben om inspanningen te leveren om zich verder te ontwikkelen. Zij worden wederom in de hoek gezet waarbij de kansen om verder te studeren of eventueel een goeie job te hebben later sterk worden gereduceerd.

Dit gaat niet over Jelle alleen. Deze maatregel treft over het ganse land verschillende mensen die in een gelijkaardige situatie verkeren. Als mindervalide mis je al veel in het leven. Bovendien worden wij dan ook nog het eerste slachtoffer van een besparingsregel.
Dit is een noodkreet aan het adres van de NMBS van alle rolstoelgebruikers die een zo normaal mogelijk leven willen leiden. Het kan toch niet zó moeilijk zijn om een zó ingrijpende beslissing terug te draaien. Het terugschroeven van de maatregel geeft de minder mobiele medemens wederom uitzicht op een betere toekomst. Laat het hem/haar toe, net als u en ik, zich beter en verder ontwikkelen waardoor uitzicht op een goede en leuke job tot de mogelijkheden blijft behoren.

Deze asociale maatregel katapulteert de NMBS terug in de tijd en moet teruggeschroefd worden zodat ook minder-mobiele mensen, net als iedereen, kunnen reizen waarheen en wanneer zij willen. De NMBS is nog steeds een federale overheidsinstelling waar, ex-vakbond secretaris Inge Vervotte als minister voor Overheidsbedrijven, voor bevoegd is.
Hopelijk begint het sociale hart van deze ex-vakbondsmilitante en ex-minister van Welzijn, harder te kloppen wanneer zij van deze maatregel hoort. Er wordt van haar dan ook niets anders verwacht dan dat zij, net zoals zij gevochten heeft voor het personeel van het toenmalige SABENA, haar verantwoordelijkheid neemt in deze.