Respect
Respect met een grote R. Dat is het enige dat ik kan stamelen. Groots, mega, super… ik kom superlatieven tekort.
Waarom? Omdat mijn ex-collega en vriend Jeroen op 21 juli 2008 Kinshasa binnengereden is. Niks spectaculair denk je. Wel, dat is het wel degelijk want Jeroen vertrok op maandag 8 oktober 2007 met zijn stalen ros in vzw Afristyle te Brussel. Dit is hartje Matongé-wijk te Brussel om na 10 maanden en ongeveer 13,000 km fietsen, langs allerlei landen, allerlei leuke en minder leuke hindernissen, in weer en wind aan te komen in de Matongé-wijk te Kinshasa, Congo.
Daarvoor kan ik, lethargische luiaard, alleen maar respect met een grote R opbrengen.
Dergelijke onderneming is geen sinecure en vergt veel voorbereiding. Tijdens deze voorbereiding waren wij collega’s en heb ik eigenlijk de volle voorbereiding meegemaakt en meebeleefd. Dit is niet zomaar een
reisje naar het zuiden van Frankrijk hé. Nee, hier worden gans andere eisen aan een voorbereiding gesteld.
Eerst en misschien wel het belangrijkste is de keuze van fiets. Deze liet Jeroen op maat maken bij een fietsenmaker in De Pinte. Verschillende malen diende hij dan ook over en ‘t weer van Brussel naar De Pinte om de nodige aanpassingen te doen en uit te proberen. Eenmaal de fiets in orde was het uitstippelen van de route een andere “col” die moest overwonnen worden. Met de auto neemt men de autostrades waar alles mooi bewegwijzerd is.
Niet zo met de fiets. En zeker niet eenmaal je in Afrika gaat rijden. Daar is het vaak improviseren en hopen dat je niet verloren rijdt of de verkeerde route neemt want als dit gebeurt, ja dan moet je helemaal terugrijden. Dit is een extra inspanning die als eenzame fietser extra kilometers betekent, de moral kan doen zakken tot onder het vriespunt en mogelijks een kantelmoent kan zijn om er de brui aan te geven.
Daarnaast is de keuze van materiaal die men meeneemt voor onderweg absoluut geen bijzaak. Je kan niet te veel meenemen want dit betekent extra gewicht die je kan missen als kiespijn. Niettemin moet je genoeg meenemen, verse kledij, een degelijke tent, fietsmateiaal voor pech onderweg enz…
Je bent nu eenmaal een hele tijd onderweg.
U ziet alleen de voorbereiding al was een hele uitdaging en dan moest het “fietstochtje” nog beginnen.
Maar zoals je ondertussen uit de beginregels van deze blog kan uitmaken is het Jeroen gelukt om de Matongé-wijk in Kinshasa te bereiken.
RESPECT!
Ik kreeg deze week dan ook een triomfantelijke e-mail van Jeroen. Alleen geeft hij ridderlijk toe dat mocht hij geweten hebben wat hij nu weet, hij niet zeker is of hij zou vertrokken zijn. Maar ja, het avontuur lonkt steeds om de hoek waardoor ik weet dat binnen enkele maanden, wanneer alle pijn en vermoeidheid verdwenen is en Vlaanderen/België opnieuw te klein en versmachtend zal zijn voor hem, het zeker opnieuw zal beginnen kriebelen om een nieuwe missie te plannen.
Temeer omdat, zoals je in een vorige blog op mijn site kon lezen, Jeroen niet aan zijn proefstuk toe was met deze tocht. Hij fietste al eens de ronde van België langs de abdijen waar trappist gebrouwen wordt en hij trok ook al eens 8 maanden met de fiets doorheen het Midden-Oosten. Deze verhalen waren al fantastisch om te horen maar ik kan niet wachten om de nieuwe verhalen uit Afrika te horen.
Je kon en kan Jeroens wedervaren trouwens volgen op de website www.matongematonge.be waar je gewoon op reisverhalen klikt. Echt de moeite waard om te doen.
Maar deze nieuwe tocht maakte Jeroen deze keer niet tot meerdere eer en glorie van hemzelf. Hij reed deze tocht voor het goede doel. Bedoeling van deze reis is/was geld in te zamelen voor Memisa. Dit is een ngo met een netwerk van gezondheidscentra over heel Congo. Zij willen elk centrum graag voorzien van enkele fietsten en een brommer zodat patiënten makkelijker en sneller bereikt kunnen worden. Uiteraard is hiervoor geld nodig en die hopen ze ondermeer deels te vinden via de hopelijk talrijke sponsors van Jeroen’s fietstocht.
Als vriend, collega, bewonderaar… kon ik deze tocht van Jeroen alleen maar ondersteunen en heb ik dan ook van de eerste minuut zelf een sponsor-engagement aangegaan. Dit kost mij slechts € 67,5*.
Peanuts in onze rijke en welvarende wereld.
Ik zou bij deze, wanneer je deze nieuwe blog van mij leest, nog eens durven oproepen om een kijkje te nemen op de website www.matongematonge.be hoe u zelf een engagement kan aangaan.
* u kan altijd ook een vrije bijdrage (meer of minder dan €67,5) leveren die je uiteraard zelf kiest.
Zomer straattheaterfestival
Zondag 6 juli was wederom een hoogdag in mijn geliefde thuisstede Menen. Voor de 21e keer was er Zomer, het internationaal straattheaterfestival. Wat als een kleinschalig project begon 21 jaar terug is ondertussen uitgegroeid tot een fantastisch en spectaculair festival. Op deze dag komt het allerbeste van wat er wereldwijd te zien is op het vlak van kunsten op straat, naar Menen waarvan 80% van de voorstellingen
dan ook nog eens premières voor België zijn. Daarom komen er jaarlijks duizenden liefhebbers van het genre naar de grensstreek. Niet alleen uit Menen maar van heinde en ver.
Daarenboven is Zomer sinds jaren een trendsetter en baanbreker in deze discipline en is het festival voor Vlaanderen een trendsetter en uniek in zijn soort.
Niet alleen omwille van zijn groot aantal uitgenodigde gezelschappen (+/- 60) uit alle hoeken van de wereld en zijn enorme hoeveelheid voorstellingen binnen twee festivaldagen, maar vooral vanwege zijn
(ver)nieuwigheden.
Wat het festival tevens heel bijzonder en origineel maakt is dat er op een artistieke manier maximaal gebruik gemaakt wordt van de publieke ruimte waarbij zo Menen op zijn mooist getoond wordt.
Maar terug naar zondag. Inhoudelijk lag dit jaar het accent op acts geïnspireerd door het circusleven. Niet alleen omwille van de pure schoonheid ervan, maar evenzeer omdat de organisatoren in de toekomst willen voldoen aan de voorwaarden van het in de maak zijnde circusdecreet. Dit is één van de voorwaarden om te kunnen blijven genieten van de Vlaamse subsidies en waarschijnlijk de enige manier om het festival te verzekeren van nog een lange en hoopvolle toekomst. Dergelijke organisatie kost uiteraard handenvol geld maar gelukkig bestaan er nog royale weldoeners zoals het stadsbestuur en de minister van Cultuur die dit jaar ieder een extra financiële inspanning deden om het voortbestaan van het festival te vrijwaren.
Niettemin greep het festival terug naar de gekende formule: originele straatkunstenaars hun creativiteit laten ontplooien, geprojecteerd tegenover de historische bezienswaardigheden van de grensstad.
De Grote Markt met gerenoveerd stadhuis en de Groentenmarkt, beiden het historische decor voor tal van straatspektakels, en het Bois de Boulogne, waar dit jaar de kinderen baas waren, vormden wederom de pleisterplaatsen van het gebeuren. Maar ook in de verbindingsstraten viel je van de ene verrassing
in de andere. Terwijl in het Brouwerspark dan weer de vreemde culturen in de kijker stonden. Ondermeer met Oosterse lekkernijen uit Afrika, India, Iran enz…
Jammer van de regen die in de vooravond kwam opzetten een domper op de vreugde zette want het absolute hoogtepunt diende dan nog te komen. De afsluiter dit jaar was het uit Lyon afkomstige ‘Collectif Korbo’. Zij pakten, ondanks de regen, uit met een feërieke, flamboyante parade die ons meenam naar Bombay.
Fakirs, danseressen, vuurspuwers, steltlopers én een natuurgetrouwe olifant dompelden het stadscentrum onder in een unieke sfeer. Tientallen lichtjes en lampions fleurden het geheel op.
Je zag de verwondering op de gezichten van de toeschouwers erzo afdruipen. En net daarvoor wordt er in het samenstellen van het festival zo veel werk gestoken. De organisatie mag dan ook meer dan verdiend een hele grote pluim op de hoed steken voor zoveel moois.
Op maandag 21 juli is er in deelgemeente Lauwe dan het 2e deel van Zomer. Daar is het festival meer geconcentreerd rond de mobiele straatcultuur en met een excentrieke rariteitenkermis. Levende standbeelden, knedende dames, slakkenmannen, toekomstvoorspellers via regenwormen, het museum van de spokologie, lilliputtersmarionetten, de kleinste cinema ter wereld en vooral de pikante etalages van Cacahuète.
Even traditioneel eindigt deze hoogdag van het straattheater met vuurwerk en kunnen we tevreden naar huis dromend van een volgende editie die nog vernieuwender, nog spectaculaireder, nog mooier zal zijn.
