Dominque’s Weblog

Iedereen kent ondertussen, door het grijs draaien op verschillende radiostations de afgelopen maanden, de hitsingle “All Summer Long”. Een nummer van de Amerikaanse muzikant Kid Rock. 

Ondanks zijn mindere bekendheid bij ons is Kid Rock toch al goed voor maar liefst 24 miljoen verkochte platen wereldwijd. Hij is dan ook van verschillende muzikale markten thuis – van hardrock tot hip hop over  country tot rock ’n roll.

Geboren in 1971 in het Amerikaanse Romeo, Michigan als Robert James Ritchie, leidt Kid Rock niet bepaald een alledaags leven. Zo maakt hij al als 11-jarig jochie deel uit van de hiphop-formatie The Furious Funkers. Op zijn vijftiende verlaat hij het ouderlijk huis om vanaf dat moment met muziek zijn kostje bijeen te scharrelen. Hip hop en rap zijn, zijn eerste liefde maar naar mate hij ouder wordt verdiept hij zich ook in hardrock, southern rock, country en rock ’n roll. Niet alleen als zanger en rapper is hij verdienstelijk, hij bespeelt ook moeiteloos meerdere instrumenten.

In de tweede helft van de jaren negentig groeit “The American Badass”, zoals één van zijn bijnamen luidt, in eigen land uit tot een fenomeen. De raprocker uit Detroit heeft ondertussen zelfs zijn eigen merchandiserlijn – Made in Detroit. Misschien is hij iets bekender door een kortstondige relatie met Pamela Anderson maar bovenal heeft hij een aantal hitsingles waaronder “Cowboy”, dat een geslaagde mix is van southern rock en hip hop.

Tijdens MTV’s Video Music Awards in 1999 in het Metropolitan Opera House te New York City staat Kid Rock samen met Run DMC en Aerosmith op de planken voor de uitvoering van “Walk This Way”, de alom bekende kaskraker van deze Amrikaanse hip-hop-band. Dit optreden zorgt er definitief voor dat Kid Rock’s naam in Amerika gevestigd wordt. Vervolgens treedt hij tijdens verschillende gelegenheden op met bands als Limp Bizkit, Staind en Metallica waardoor zijn bekendheid alleen maar toeneemt.
Echter is hij de laatste jaren helemaal in de ban van southern (hard)rock en country waarbij hij in september 2003 even in de voetsporen van de legendarische Lynyrd Skynyrd-zanger Johnny Van Zant treedt wanneer hij tijdens een benefietconcert voor de slachtoffers van orkaan Katrina, de klassieker “Sweet Home Alabama” brengt. Ondertussen is de eerste strofe en het refrein van dit nummer een vast onderdeel van de Kid Rock-show geworden en is het dat nummer dat als basis dient voor zijn enorme zomerhit All Summer Long, die in Europa in de zomer van 2008 dus niet van de radio te branden was. 
In Duitsland, Zweden, Oostenrijk en Engeland bereikt de single de nummer één van de single-hitlijst en vind je het terug op zijn laatst verschenen album ”Rock ’n Roll Jesus”, die in Amerika inmiddels een platina status heeft behaald.

Waarom vertel ik dit allemaal?
Wel, omdat ik afgelopen zaterdag één van de gelukkigen was die tickets had voor zijn uitverkochte show in de 013 te Tilburg en ik serieus onder de indruk was. Ik heb ondertussen al wat bands gezien. Al vele jaren geniet ik van zaalconcerten en bezoek ik verschillende festivals maar nog nooit zag ik een dergelijk fantastische concert.
Zonder vuurwerk, zonder rookbommen, zonder gimmicks liet hij,  begeleid door een fantastische 10-koppige begeleidingsgroep waarbij vooral de drumster en de “so hot sisters” als achtergrondkoor opvielen, de muziek voor zich spreken.
Kid Rock zelf is een mega-entertainer die niet alleen een goede stem en een fantastische podiumpresence heeft, maar eveneens een multi-instrumentalist is die tijdens de show een staaltje van zijn kunnen gaf door alle instrumenten één voor één afzonderlijk te gaan bespelen in een rondje instrumentaal.

Ikzelf leerde Kid Rock en zijn muziek kennen eind jaren ’90 met zijn album “Devil without a cause” waarvan het stevig rockende “Bawitdaba” de openingssong is. Dit was trouwens het slotnummer van de show afgelopen zaterdag en daarmee liet hij, na een show van 2 uur, de zaal voor de zoveelste maal ontploffen.

Kortom, het was top. Een echte aanrader voor iedereen die van hardrock, een scheut hip hop, country en rock ’n roll houdt en eens lekker uit de bol wil gaan.

Na het uiteenvallen van de Volksunie ontstond 6 jaar geleden vanuit de Toekomstgroep spirit. De Menense afdeling was één van de lokale pioniersafdelingen van de nieuwe politieke partij. Na de succesvolle federale verkiezingen van 2003 koos spirit Groot-Menen om bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 samen met sp.a in kartel naar de verkiezingen te gaan. Dit was een succes waarbij samen 12 zetels van de te verdelen 31 binnengehaald werden. Ondertussen veranderde in 2008 de naam spirit in VlaamsProgressieven.

Nadat Bettina Geysen, begin november, een stap opzij zette als nationaal voorzitter van de partij werd er op dinsdag 25 november 2008 door Vl.Pro een partijraad gehouden waarbij een grote meerderheid van de aanwezigen zich voor een onafhankelijkere koers en een eigener project uitsprak. Als lokale bestuursleden en lokale mandataris betreuren wij niet alleen dat wij niet uitgenodigd werden op een Algemene Ledenvergadering maar evenzeer omdat wij steeds pro samenwerking waren. Wij steeds over het muurtje hebben gekeken om zoveel mogelijk progressieve krachten te verenigen.

Zoals iedereen kon lezen in de media de dagen na de bewuste partijraad werden er die avond 2 voorstellen gedaan. Enerzijds een voorstel van Bert Anciaux die pleitte voor het in stand houden van het kartel met de sp.a om samen naar de verkiezingen te gaan in juni 2009 en om na de verkiezingen te onderhandelen over de mogelijkheid van een nieuw Vlaams, sociaal en democratisch project. Anderzijds het voorstel Geert Lambert, die een onafhankelijkere koers met meer eigenheid voorstaat.

De partijraad heeft zich duidelijk uitgesproken voor het voorstel Lambert en gekozen voor een optie die niet de mijn is.  Ik wens verder te werken aan één groot progressief project en ben overtuigd van de noodzaak ervan. Door deze voor mij onverwachte keuze van de partijraad ga ik niet in een hoekje zitten treuren, integendeel het geeft me juist meer enthousiasme om er harder tegen aan te gaan, om te blijven werken aan het verenigen van de progressieve stromingen, om over de muur te blijven kijken en dit is, wanneer men kiest voor zijn eigen grote gelijk, mijn inziens niet (meer) mogelijk.

Op lokaal vlak is de samenwerking sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 nog geïntensifieerd en word ik als vertegenwoordiger van de kartelpartner steeds van alles op de hoogte gehouden. Word ik steeds op alle fractie- en bestuursvergaderingen uitgenodigd waar ik mee beslissingen mag nemen. Dit betekent toch wel iets voor mij.

Deze informatiewisselwerking en mogelijkheid tot inspraak is betekenisvol evenals de loyale samenwerking die ik steeds ondervonden hebben. Daarom kan ik niet begrijpen dat een kartelpartner waarmee nu al 4 jaar goed en loyaal wordt samen gewerkt constant voorgesteld werd als de baarlijke duivel op de partijraad van Vl.Pro.
Echter respecteer ik de beslissing die door de partijraad is genomen, maar maan dat dit geen goede optie is omdat dit haaks staat op mijn streven naar progressieve samenwerking, een principe dat ik al sinds 2003, wanneer ik de politiek instapte, in de praktijk breng. Ik betwijfel overigens of Vl.Pro als aparte partij een relevante stempel op het beleid zal kunnen drukken. Daarenboven leidt een zelfstandige koers tot verdere versnippering van progressieve krachten terwijl er juist nood is aan samenwerking.

Dit is dan ook de reden waarom ik vorige zondag ontslag nam bij de VlaamsProgressieven en ik onmiddellijk aansluit  bij sp.a en niet als onafhankelijke verder te gaan.

Mijn overstap is een noodzaak als ik mijn eigen overtuiging wil behouden. Daarnaast ben ik zoals hierboven vermeld de mening toegedaan dat de beslissing die de partijraad van Vl.Pro genomen heeft onvoldoende ruimte laat om echt voor een groter project te gaan.
Ik wil zelf actief corrigerend en stimulerend blijven optreden. En dit kan ik alleen doen in een groter geheel en niet een labo van politieke gedachten. Want Vl.Pro lijkt nu te verschrompelen tot een kleine denktank, eerder dan een volwaardige politieke partij te willen zijn die verandering kan brengen in onze samenleving.
Wie kiest voor het zelfstandige project dat Geert Lambert belichaamt, krijgt mijn volle respect en wens ik succes. Maar ik zal daar dus niet aan meewerken en moet ik afscheid nemen van politiek vrienden.

Ik geloof in emancipatie, ook van individuen. Hoe vrijer de mens kan nadenken, hoe beter. Maar als hij die vrijheid alleen aanwendt voor zichzelf heb ik er een probleem mee. Binnen Vl.Pro hoor ik hier en daar mensen zeggen dat het nu eens gedaan moet zijn met altijd de gemeenschap voorop te stellen, dat het individu voorop moet komen. Dit is geen links-liberalisme maar puur, onversneden liberalisme.

Ik ben ervan overtuigd dat er geen gemeenschap bestaat zonder individuen, maar ook dat een gemeenschap veel meer is dan de som daarvan. Sociaal en progressief zijn is voor mij een appel doen aan diegenen die het goed hebben om de minder fortuinlijken mee op sleeptouw te nemen en mensen te mobiliseren om de samenleving vorm te geven.

Waar ik voor sta en waar ik mij in terugvind, vind ik terug bij sp.a. Bijgevolg is mijn vertrek bij Vl.Pro en mijn aansluiten bij sp.a dan ook een logische keuze en gevolg.