Dominque’s Weblog

Respect met een grote R. Dat is het enige dat ik kan stamelen. Groots, mega, super… ik kom superlatieven tekort.
Waarom? Omdat mijn ex-collega en vriend Jeroen op 21 juli 2008 Kinshasa binnengereden is. Niks spectaculair denk je. Wel, dat is het wel degelijk want Jeroen vertrok op maandag 8 oktober 2007 met zijn stalen ros in vzw Afristyle te Brussel. Dit is hartje Matongé-wijk te Brussel om na 10 maanden en ongeveer 13,000 km fietsen, langs allerlei landen, allerlei leuke en minder leuke hindernissen, in weer en wind aan te komen in de Matongé-wijk te Kinshasa, Congo.
Daarvoor kan ik, lethargische luiaard, alleen maar respect met een grote R opbrengen.

Dergelijke onderneming is geen sinecure en vergt veel voorbereiding. Tijdens deze voorbereiding waren wij collega’s en heb ik eigenlijk de volle voorbereiding meegemaakt en meebeleefd. Dit is niet zomaar een
reisje naar het zuiden van Frankrijk hé. Nee, hier worden gans andere eisen aan een voorbereiding gesteld.
Eerst en misschien wel het belangrijkste is de keuze van fiets. Deze liet Jeroen op maat maken bij een fietsenmaker in De Pinte. Verschillende malen diende hij dan ook over en ‘t weer van Brussel naar De Pinte om de nodige aanpassingen te doen en uit te proberen. Eenmaal de fiets in orde was het uitstippelen van de route een andere “col” die moest overwonnen worden. Met de auto neemt men de autostrades waar alles mooi bewegwijzerd is.
Niet zo met de fiets. En zeker niet eenmaal je in Afrika gaat rijden. Daar is het vaak improviseren en hopen dat je niet verloren rijdt of de verkeerde route neemt want als dit gebeurt, ja dan moet je helemaal terugrijden. Dit is een extra inspanning die als eenzame fietser extra kilometers betekent, de moral kan doen zakken tot onder het vriespunt en mogelijks een kantelmoent kan zijn om er de brui aan te geven.
Daarnaast is de keuze van materiaal die men meeneemt voor onderweg absoluut geen bijzaak. Je kan niet te veel meenemen want dit betekent extra gewicht die je kan missen als kiespijn. Niettemin moet je genoeg meenemen, verse kledij, een degelijke tent, fietsmateiaal voor pech onderweg enz…
Je bent nu eenmaal een hele tijd onderweg.
U ziet alleen de voorbereiding al was een hele uitdaging en dan moest het “fietstochtje” nog beginnen.

Maar zoals je ondertussen uit de beginregels van deze blog kan uitmaken is het Jeroen gelukt om de Matongé-wijk in Kinshasa te bereiken.
RESPECT!
Ik kreeg deze week dan ook een triomfantelijke e-mail van Jeroen. Alleen geeft hij ridderlijk toe dat mocht hij geweten hebben wat hij nu weet, hij niet zeker is of hij zou vertrokken zijn. Maar ja, het avontuur lonkt steeds om de hoek waardoor ik weet dat binnen enkele maanden, wanneer alle pijn en vermoeidheid verdwenen is en Vlaanderen/België opnieuw te klein en versmachtend zal zijn voor hem, het zeker opnieuw zal beginnen kriebelen om een nieuwe missie te plannen.
Temeer omdat, zoals je in een vorige blog op mijn site kon lezen, Jeroen niet aan zijn proefstuk toe was met deze tocht. Hij fietste al eens de ronde van België langs de abdijen waar trappist gebrouwen wordt en hij trok ook al eens 8 maanden met de fiets doorheen het Midden-Oosten. Deze verhalen waren al fantastisch om te horen maar ik kan niet wachten om de nieuwe verhalen uit Afrika te horen.
Je kon en kan Jeroens wedervaren trouwens volgen op de website www.matongematonge.be waar je gewoon op reisverhalen klikt. Echt de moeite waard om te doen.

Maar deze nieuwe tocht maakte Jeroen deze keer niet tot meerdere eer en glorie van hemzelf. Hij reed deze tocht voor het goede doel. Bedoeling van deze reis is/was geld in te zamelen voor Memisa. Dit is een ngo met een netwerk van gezondheidscentra over heel Congo. Zij willen elk centrum graag voorzien van enkele fietsten en een brommer zodat patiënten makkelijker en sneller bereikt kunnen worden. Uiteraard is hiervoor geld nodig en die hopen ze ondermeer deels te vinden via de hopelijk talrijke sponsors van Jeroen’s fietstocht.

Als vriend, collega, bewonderaar… kon ik deze tocht van Jeroen alleen maar ondersteunen en heb ik dan ook van de eerste minuut zelf een sponsor-engagement aangegaan. Dit kost mij slechts € 67,5*.
Peanuts in onze rijke en welvarende wereld.
Ik zou bij deze, wanneer je deze nieuwe blog van mij leest, nog eens durven oproepen om een kijkje te nemen op de website www.matongematonge.be hoe u zelf een engagement kan aangaan.

* u kan altijd ook een vrije bijdrage (meer of minder dan €67,5) leveren die je uiteraard zelf kiest.

Zondag 6 juli was wederom een hoogdag in mijn geliefde thuisstede Menen. Voor de 21e keer was er Zomer, het internationaal straattheaterfestival. Wat als een kleinschalig project begon 21 jaar terug is ondertussen uitgegroeid tot een fantastisch en spectaculair festival. Op deze dag komt het allerbeste van wat er wereldwijd te zien is op het vlak van kunsten op straat, naar Menen waarvan 80% van de voorstellingen
dan ook nog eens premières voor België zijn. Daarom komen er jaarlijks duizenden liefhebbers van het genre naar de grensstreek. Niet alleen uit Menen maar van heinde en ver.
Daarenboven is Zomer sinds jaren een trendsetter en baanbreker in deze discipline en is het festival voor Vlaanderen een trendsetter en uniek in zijn soort.
Niet alleen omwille van zijn groot aantal uitgenodigde gezelschappen (+/- 60) uit alle hoeken van de wereld en zijn enorme hoeveelheid voorstellingen binnen twee festivaldagen, maar vooral vanwege zijn
(ver)nieuwigheden.
Wat het festival tevens heel bijzonder en origineel maakt is dat er op een artistieke manier maximaal gebruik gemaakt wordt van de publieke ruimte waarbij zo Menen op zijn mooist getoond wordt.

Maar terug naar zondag. Inhoudelijk lag dit jaar het accent op acts geïnspireerd door het circusleven. Niet alleen omwille van de pure schoonheid ervan, maar evenzeer omdat de organisatoren in de toekomst willen voldoen aan de voorwaarden van het in de maak zijnde circusdecreet. Dit is één van de voorwaarden om te kunnen blijven genieten van de Vlaamse subsidies en waarschijnlijk de enige manier om het festival te verzekeren van nog een lange en hoopvolle toekomst. Dergelijke organisatie kost uiteraard handenvol geld maar gelukkig bestaan er nog royale weldoeners zoals het stadsbestuur en de minister van Cultuur die dit jaar ieder een extra financiële inspanning deden om het voortbestaan van het festival te vrijwaren.

Niettemin greep het festival terug naar de gekende formule: originele straatkunstenaars hun creativiteit laten ontplooien, geprojecteerd tegenover de  historische bezienswaardigheden van de grensstad.
De Grote Markt met gerenoveerd stadhuis en de Groentenmarkt, beiden het historische decor voor tal van straatspektakels, en het Bois de Boulogne, waar dit jaar de kinderen baas waren, vormden wederom de pleisterplaatsen van het gebeuren. Maar ook in de verbindingsstraten viel je van de ene verrassing
in de andere. Terwijl in het Brouwerspark dan weer de vreemde culturen in de kijker stonden. Ondermeer met Oosterse lekkernijen uit Afrika, India, Iran enz…

Jammer van de regen die in de vooravond kwam opzetten een domper op de vreugde zette want het absolute hoogtepunt diende dan nog te komen. De afsluiter dit jaar was het uit Lyon afkomstige ‘Collectif Korbo’. Zij pakten, ondanks de regen, uit met een feërieke, flamboyante parade die ons meenam naar Bombay.
Fakirs, danseressen, vuurspuwers, steltlopers én een natuurgetrouwe olifant dompelden het stadscentrum onder in een unieke sfeer. Tientallen lichtjes en lampions fleurden het geheel op.
Je zag de verwondering op de gezichten van de toeschouwers erzo afdruipen. En net daarvoor wordt er in het samenstellen van het festival zo veel werk gestoken. De organisatie mag dan ook meer dan verdiend een hele grote pluim op de hoed steken voor zoveel moois.

Op maandag 21 juli is er in deelgemeente Lauwe dan het 2e deel van Zomer. Daar is het festival meer geconcentreerd rond de mobiele straatcultuur en met een excentrieke rariteitenkermis. Levende standbeelden, knedende dames, slakkenmannen, toekomstvoorspellers via regenwormen, het museum van de spokologie, lilliputtersmarionetten, de kleinste cinema ter wereld en vooral de pikante etalages van Cacahuète.

Even traditioneel eindigt deze hoogdag van het straattheater met vuurwerk en kunnen we tevreden naar huis dromend van een volgende editie die  nog vernieuwender, nog spectaculaireder, nog mooier zal zijn.

Maandag 9 juni 2008. Er hangt al de ganse dag spanning in de lucht. De lucht kleurt azuurblauw. De zon schijnt volop. Het kan niet anders of dit zijn gunstige voortekenen voor wat komen gaat.

20u45. Het moment waarop het EK Voetbal voor de echte voetballiefhebber losbarst want vanavond staat de eerste wedstrijd in groep C op het programma. De clash tussen het Oranje van Marco Van Basten en de Squadra Azurri van generatiegenoot en ex-teammaat Roberto Donadoni.
Dè wedstrijd waar veel voetballiefhebbers reeds maanden naar uitkijken. De Oranjegekte op zijn hoogst bij onze noorderburen. Het zuiderse vuur bij de Tifosi.

Maar driewerf helaas. De Squadra wordt bedolven onder de Nederlandse efficiëntie. En door hun matige spel ook wel een beetje zelf de das omgedaan. Alleen denk ik dat wanneer het eerste doelpunt door Ruud Van Nistelrooy, is stééééééds buitenspel, wordt afgekeurd en Gio Vanbronckhorst bij de volgende fase de bal niet van de lijn haalt, we een totaal andere wedstrijd zouden gekregen hebben.
Maar ja, voor op de paal schieten, wanneer de ref niet fluit wanneer hij moet fluiten of naast de bal trappen, worden nog steeds geen punten uitgedeeld.
Oranje, die weliswaar een goede partij speelde, werkte dan weer wel secuur af en won dan ook terecht van Italië. Na 30 jaar mochten ze overigens wel eens winnen…

Al van kindsbeen af, sinds de wereldbeker van 1978 in Argentinië, ben ik supporter van het Italiaans elftal. Omdat Italianen de meeste gracieuze spelers heeft. Omdat hun kledij steeds de juiste snit heeft, alleen al de maatpakken zijn gemaakt door modehuis D&G, omdat zij er steeds stijlvol uitzien en klasse uitstralen. Bovendien spelen zij ook nog eens heerlijk voetbal. Maandagavond 9 juni niet te na gesproken… maar een veldslag verloren is nog niet de oorlog verloren. Het is nog maar de eerste wedstrijd van het EK. Er kan nog van alles gebeuren. Tenzij de Squadra ook hun wedstrijd op vrijdag de 13de tegen Roemenië in het stof bijten. Dan is het over. Alleen denk ik, ik ben er eigenlijk wel vrij zeker van, dat hun zuiderse trots en eergevoel zal boven komen en zij er alles aan gaan doen om de volgende wedstrijden te winnen. Althans dat hoop ik toch…

Woensdag 7 mei. On the road to Harelbeke. Of all places.
Niet alleen, maar met zijn achten. Vrienden onder elkaar. Muziekliefhebbers vooral. Reden? Een show van de Californische hardrockband Y&T (www.meniketti.com).

Eerst waren we nogal verrast dat dergelijke grote naam in dat genre naar CC ‘t Spoor in Harelbeke kwam. Maar effectief. Het waren geen lookalikes maar Dave Meniketti himself met de originele bezetting.
Y&T is opgericht in de jaren ‘70 onder de naam Yesterday and Today (naar het gelijknamige album van The Beatles).
Na 2 albums wordt in 1981 de naam afgekort tot Y&T en brengen zij het album Earthshaker uit. Daarop staat de klassieker “I Believe In You” die zomaar effentjes een dikke 10 minuten duurt uit.
Dit album wordt uitstekend ontvangen door het hardrockpubliek en de Californiërs groeien uit tot een topband in het genre.
Zij spelen ondermeer in het voorprogramma van grootheden als Ozzy Osbourne, AC/DC en Mötley Crue.
De opvolger Black Tiger is hun grote Europese doorbraak en zij spelen in 1982 Pinkpop plat met hun goed in het oor liggende muziek.
In de albums erna verandert Y&T eningzins de koers naar meer commerciële rock. Ondersteund door de bijbehorende videoclips wordt Y&T in Amerika een grote band en verkoopt meer dan 4 miljoen albums.
In Europa slaat de nieuwe koers minder aan en wordt de naam langzaam vergeten. Tot de band verrassend terug komt en Nederland aan doet op het Arrow Rock Festival in 2003 en het jaar erna terug mag komen.
In 2006 staan ze als subtopper op Graspop in ons eigenste België en verrassen vele aanwezigen.
De band heeft het de jaren ervoor dan wat rustiger aangedaan waarbij gitarist/zanger Dave Meniketti 2 solo albums maakt die in sommige opzichten aan de tijden van weleer doen denken.

Maar nu zijn ze dus terug in “full force”. Zoals vorige woensdag dus in CC ‘t Spoor te Harelbeke. En als ik zeg in “full force” meen ik in “full force”. Direkt ‘right in the face’ met openingsnummer “Hurricane”. Een goed op elkaar ingespeelde band waarvan de bandleden zichtbaar plezier beleven op het podium.
De aanwezigen, ik incluis, gaan onmiddellijk uit hun dak. En dit blijft zomaar even 2 en een half uur duren om af te sluiten met het lang uitgesponnen maar o zo lekkere “I believe in you” als toegift.

Voldaan en nog met het kippevel op de armen keren wij rond middernacht gepasseerd huiswaarts.
Blij dat we erbij waren en hopend op een nieuw magisch moment in Harelbeke.
Maar eerst en vooral volgende maand naar Arrow Rock Festival (www.arrowrockfestival.nl) en Graspop (www.graspop.be)…

Koopkrachtproblemen niet langer beperkt tot laagste inkomens. Dit staat vandaag in de krant.
Een week voor het 1 meifeest en anderhalve week voor de start van de sociale verkiezingen pakt de socialistische vakbond ABVV uit met een nieuwe studie over de koopkracht. Hieruit blijkt duidelijk dat één op de vijf werknemers niet meer rondkomt met zijn maandloon. En dit in één van de meest welvarendste regio’s van het hele universum.
De studie geeft aan dat de categorie van de “working-poor-people” steeds groter en groter wordt. Het gaat om mensen die geen eigen woning kunnen kopen, niet op reis kunnen gaan en hun vrijetijdsuitgaven niet kunnen betalen. Verhalen over klanten bij Carrefour die aan de kassa producten uit hun mandje moeten halen omdat ze met 20 of 30 euro niet toekomen en over de toegenomen diefstal van levensnoodzakelijke producten in de supermarkten zijn legio en een teken aan de wand.

Iedereen kan nu wel een aantal redenen aanhalen als oorzaken. Maar zou het ook niet kunnen dat we met zijn allen een beetje boven onze stand leven? Of is het de schuld van de euro waardoor we de juiste waarde van het geld niet meer kennen? Ik zou durven zeggen dat het een combinatie van verschillende factoren is.
Inderdaad het leven is duurder geworden. Dat kan men niet ontkennen. Maar evenzeer willen wij met zijn allen steeds meer. Vergelijk maar eens met vroeger toen we klein waren. Samen met mijn ouders en mijn zus gingen wij één maal per jaar 2 a 3 weken op autovakantie naar Frankrijk. Geen weekendtrips tussendoor of zonvakanties tijdens de andere schoolvakanties. En niettegenstaande wij met z’n vieren waren hadden we slechts één douche en één toilet. Wat zien we vandaag de dag? Iedere schoolvakantie, is het nu met Kerst of met Pasen, is er een overrompeling op de nationale luchthaven. Kasten van huizen met 2 badkamers, verschillen toiletten en liefst 2 garages, want ja we hebben per gezinslid uiteraard een auto, rijzen als paddenstoelen uit de grond. Iedereen heeft een gsm, iedereen een computer en tv en hifi op de kamer. Zelfs wanneer men nog maar vooraan in de tienerjaren is!

Ik weet het, het moet/kan niet meer als vroeger zijn maar moeten we soms niet de hand in eigen boezem durven steken en eens bij onszelf te rade gaan of we niet teveel willen?
Dit moet uitaard allemaal betaald worden en ja dan lukt het op het einde van de maand niet altijd even vlot.
Maar dit is niet de enige reden.

Om de woorden van Achille Van Acker te gebruiken “ook een arbeider mag/moet een biefstuk kunnen eten”. En dit kan niet alleen door te leven zoals vroeger. Daarvoor dient het loon evenredig te stijgen met de levensduurte. Hiervoor is de index een goed systeem. Alleen steken de producten die het hardst stijgen zoals de dure olie of tabak niet in de indexkorf. Computers en plasma-schermen daarentegen dan weer wel. Alsof je niet kan leven zonder thuis-pc of plamsa-tv!

Ik ontken zeker niet dat er problemen zijn. Integendeel, ook ik ben een gewone werkmens waarvoor het niet altijd evident is om de eindjes aan elkaar te knopen en er in je winkelkar steeds minder ligt voor hetzelfde bedrag. Maar we moeten ook eerlijk zijn dat we soms wel eens wat teveel willen. Niettemin is het hoogtijd dat de doorgeslagen slinger terugkeert en wij met zijn allen, werknemers en werkgevers, wettenmakers, opiniemakers enz… opnieuw tot rede komen en beseffen dat er nog steeds een limit is aan the sky.

Nieuwe werkuurregeling NMBS-personeel treft vooral rolstoelpatiënten.
Hoezo? Wel hierom.
Rolstoelpatiënten die met de trein reizen kunnen in de stations gebruik maken van de brug met het hellend vlak om met de rolstoel in en uit de trein te rijden. Voorwaarde is wel dat dit minstens 24u op voorhand gemeld en gereserveerd wordt bij het plaatselijk station zodat zowel personeel als station op de hoogte is.
Echter geldt er vanaf 1 januari 2008 bij de NMBS een nieuwe werkuurregeling voor het personeel waar weinig ruchtbaarheid aan gegeven is maar voor de rolstoelpatiënt een enorme impact heeft. Zeker voor mensen als Jelle Van de Wiele uit Menen die als student de trein naar Kortrijk moet nemen.

De reden voor de problemen is het gevolg van een besparingsmaatregel en komt hier op neer. Vóór de aanvang van de nieuwe regeling werd er ondermeer om de rolstoelgebruikers te helpen bij het in- en uitrijden van de trein, in 2 schiften gewerkt. Een vroege en een late dienst. In het weekend was dit beperkt tot een dagschift van 8u tot 13u.
Vanaf 1 januari 2008 besliste de directie van Infrabel, zoals in het geval van het station te Menen, het aantal prestaties te beperken tot dagelijks één. Dit betekent dat je als rolstoelpatiënt, wanneer je gebruik van het hellend vlak wenst te maken, nog slechts tussen 8u en 16u kan reizen met de trein, zowel tijdens de week als tijdens het weekend.

Op schooldagen dient Jelle om 7u te vertrekken met de trein in het station te Menen. Pas om 19u is hij terug maar door de nieuwe regeling is het voor Jelle als student gewoonweg niet meer mogelijk om op tijd op school geraken.
Veel alternatieven dan stoppen met studeren zijn er niet voor Jelle. Een busrit Menen – Kortrijk, met overstappen en met een bus die niet onmiddellijk rolstoeltoegankelijk is, duurt al vlug 45 minuten. Zelf rijden met de wagen lukt niet en als andersvalide student is op kot gaan uitgesloten.

Bij navraag bij de NMBS wordt je van het kastje naar de muur gestuurd. Bovendien blijkt de informatie in de “Gids voor de reiziger met beperkte mobiliteit” en deze op het Internet (station Menen) niet correct te zijn.
Dit wordt zelfs bevestigd door de Adjunct-eerste inspecteur Regiomanager van de NMBS – Directie Reizigers Nationaal  – Regio Kortrijk. Zelfs na het doorgeven van de juiste informatie begin januari door de regiomanager is de info in de gids of op het internet nog steeds niet aangepast.

Wraakroepend is zoiets. Want iedereen heeft de mond vol van gelijke kansen, meer en betere toegankelijkheid enz… Maar nog steeds worden er beslissingen genomen die net het tegenovergestelde effect creëren. Dan nog door een overheidsbedrijf die een voorbeeldfunctie heeft.
Daarenboven is het beschamend te moeten vaststellen dat besparingenmaatregelen net die minder mobiele mensen treffen. Net hen die het al moeilijker hebben in de samenleving maar de moed hebben om inspanningen te leveren om zich verder te ontwikkelen. Zij worden wederom in de hoek gezet waarbij de kansen om verder te studeren of eventueel een goeie job te hebben later sterk worden gereduceerd.

Dit gaat niet over Jelle alleen. Deze maatregel treft over het ganse land verschillende mensen die in een gelijkaardige situatie verkeren. Als mindervalide mis je al veel in het leven. Bovendien worden wij dan ook nog het eerste slachtoffer van een besparingsregel.
Dit is een noodkreet aan het adres van de NMBS van alle rolstoelgebruikers die een zo normaal mogelijk leven willen leiden. Het kan toch niet zó moeilijk zijn om een zó ingrijpende beslissing terug te draaien. Het terugschroeven van de maatregel geeft de minder mobiele medemens wederom uitzicht op een betere toekomst. Laat het hem/haar toe, net als u en ik, zich beter en verder ontwikkelen waardoor uitzicht op een goede en leuke job tot de mogelijkheden blijft behoren.

Deze asociale maatregel katapulteert de NMBS terug in de tijd en moet teruggeschroefd worden zodat ook minder-mobiele mensen, net als iedereen, kunnen reizen waarheen en wanneer zij willen. De NMBS is nog steeds een federale overheidsinstelling waar, ex-vakbond secretaris Inge Vervotte als minister voor Overheidsbedrijven, voor bevoegd is.
Hopelijk begint het sociale hart van deze ex-vakbondsmilitante en ex-minister van Welzijn, harder te kloppen wanneer zij van deze maatregel hoort. Er wordt van haar dan ook niets anders verwacht dan dat zij, net zoals zij gevochten heeft voor het personeel van het toenmalige SABENA, haar verantwoordelijkheid neemt in deze.

“De middenstand regeert het land” zong Luc Devos. Maar nog meer wordt er invloed uitgeoefend door de “verdraagzame” katholieke kerk in dit land want een deel van het katholieke gevolg, onder aanvoering van kardinaal Danneels, stoort zich mateloos aan de euthanasie van Hugo Claus en de mediaberichtgeving daarover.

Hugo draait zich niet om in zijn graf. Nee, hij applaudiseert voor zoveel eer. Want als er nu één iemand met heel zijn hebben en houden zich tijdens zijn leven tegen de kerk heeft verzet, is het de meester der Vlaamse literatuur zelf. Hij geniet postuum van zoveel aandacht. Niet zozeer omwille van hun ouderwetse en ridicule houding maar omdat de kerk nogmaals aantoont hoe weinig medevoelen en mededogen sommige van hen kunnen opbrengen voor medemensen die hun geloof, hun normen en waarden niet delen.

Maar terug naar de kardinaal. Graag wil ik de kardinaal herinneren aan de weerzinwekkende vertoning van de maandenlange lijdensweg die de vorige paus verkoos om zijn Schepper te ontmoeten? Nooit eerder werd het lijden van een vertegenwoordiger op aarde van een hoger wezen zo heftig beleden. En dit onder het niet aflatende oog van de wereldpers. Was dit geen sensatie? Of hebt u ooit één niet-katholiek zelfs maar een opmerking horen maken over deze overgemediatiseerde omhelzing van de dood en het lijden? Dacht het niet, iedereen respecteerde de keuze van deze paus.

Omgekeerd ligt dat blijkbaar veel moeilijker en gaan sommigen zover te beweren dat alzheimerpatiënten die niet voor euthanasie kiezen hierdoor een schuldgevoel wordt aangepraat. Hoe schijnheilig kan men eigenlijk zijn? Zijn er dan echt geen grenzen aan dergelijk gedrag? 
En wat dan met de mevrouw in Frankrijk die van de staat geen toelating kreeg om waardig uit een leven te stappen waarvan de tumorpijnen ondraaglijk geworden waren. 
Haar ziekte verminkte haar gezicht zo afschuwelijk dat zij zich zelfs niet meer onder mensen durfde begeven. Door de weigering van de Franse staat koos zij uiteindelijk voor zelfmoord als enige uitweg. Is dat de heldhaftigheid in het oog van de dood en het lijden waar Danneels en zijn katholiek gevolg het over heeft? Is het dat wat men wil?
Indien zo dan kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het katholieke geloof er géén is die staat voor liefde. Ik zou eerder durven zeggen dat het dan een geloof van wreedheid is!
Als gelovingen mogen zij er van mij voor kiezen te lijden en pas te gaan wanneer hun God hen roept. Maar kunnen/willen zij aub een beetje begrip opbrengen voor diegenen die niet zo devoot zijn en ervoor kiezen in iets anders te geloven of zelfs helemaal niet?

De geschiedenis van de kruistochten  en de inquisitie is algemeen bekend. Laat ons hopen dat er niet afgegleden wordt  naar een samenleving waar deze “normen en waarden” opnieuw ingevoerd worden. Maar ik hou mijn hart vast wanneer ik de commentatoren van de laaste dagen hoor vanuit die hoek.

Ik kreeg onlangs een mailtje dat het de laatste tijd nogal stil is op mijn blog. En inderdaad het is alweer enkele weken geleden dat ik een stukje schreef. Ik weet er zijn altijd wel een aantal excuses te verzinnen maar het is zo dat naast al mijn andere bezigheden ook mijn nieuwe job nogal wat energie vergt. En wanneer ik ’s avonds thuis kom van een ganse dag met de pc bezig te zijn geweest ik niet altijd zin en tijd heb om opnieuw achter de pc te kruipen. Los van het feit of er altijd wel iets te vertellen valt of er inspiratie is. Maar vandaag, zaterdag, moet het er toch van komen. Dus, here it comes…

Zoals ik al zei ben ik de laatste tijd nogal druk bezet door ondermeer mijn politieke activiteiten. Daarnaast ben ik eind vorig jaar veranderd van job en slorpt die veel onverwachte energie op. Maar niet getreurd het is één van de beste beslissingen die ik al genomen heb.
Daarenboven zorg ik ook voor wat ontspanning en zodoende zijn mijn vrouw en ik vorig weekend 4 dagen in Rotterdam geweest. De stad aan de haven. Stad met de vele bruggen over de Maas. Stad rijk aan moderne architectuur. En niet te vergeten de stad van het grote Feijenoord.

Maar het was niet louter een citytrip. Er was een andere reden. Als musical-liefhebbers zijn we naar Rotterdam getrokken om de spiksplinternieuwe musical over Eva – Evita – Perron te gaan bekijken. Jammer dat wij als Vlamingen naar Nederland moeten om musicals te zien. Ja er zijn musicals in Vlaanderen maar slechts om de zoveel tijd. Tenzij je natuurlijk de kindermusicals van Studio 100 meetelt. 
Nu Rotterdam is nu ook weer niet het einde van de wereld. Is slecht 220 kilometer van bij ons. Dus overbrugbaar. En als je er een verlengd verblijf van kan maken valt het “reuzemee”.

Maar terug naar Evita.  Het verhaal gaat over het leven van Eva Duarte. Een straatarm Argentijns meisje uit Junin die droomde om actrice te worden. Wanneer ze op 14-jarige leeftijd verliefd wordt op een ronttrekkende charmezanger volgt ze deze naar de hoofdstad Buenos Aires. Uiteindelijk kreeg ze er een eigen radioprogramma en daardoor bekendheid in het land. Bovendien ging ze door haar toenemende bekendheid steeds meer om met mensen uit de hoogste Argentijnse kringen.
Zo leerde ze in 1943 de ambitieuze kolonel Juan Peron kennen, die toen snel naam maakte als minister van Oorlog en Arbeid tijdens de junta. Peron was de man die een aantal arbeidshervormingen doorvoerde, zoals een sociaal zekerheidsstelsel, hogere lonen en betere  arbeidsomstandigheden met betaalde vakanties. Peron was op dat moment behoorlijk populair aan het worden en zijn macht was groot bij de vakbonden. 
Zij trouwden op 21 oktober 1945. Evita, wat de naam was die de Argentijnen haar gaven, was toen slechts 26. Peron was er 48. Groene blaadjes, van alle tijden.

Eva Peron werd de steun en toeverlaat van Peron. Maar zelf zat ze ook niet stil. Ze richtte haar eigen Fundacion Ayuda Social Eva Peron. Alle arbeiders met het loon van twee werkdagen droegen hieraan bij. Met deze Fundacion probeerde ze de positie van het gewone volk te verbeteren. Tijdens haar “bewind” werd er van alles gebouwd; ziekenhuizen, kindertehuizen, opvangtehuizen voor alleenstaande moeders, bejaardentehuizen, scholen, vakantiedorpen en attractieparken. De kroon op haar werk was wel de Republica de los Ninos, een soort kinderstad met een theater, groot park, dierentuin en speeltuinen.

Evenwel duren mooie liedjes meestal niet lang. In 1951 was ze kandidaat vice-president voor de verkiezingen maar tegelijkertijd werd bekend dat Evita dodelijk ziek was. Zij overleed uiteindelijk op 26 juli 1952. 32 jaar jong.
Na haar passage was Argentinie nooit meer hetzelfde. Zeker niet wanneer de legende van Eva Duarte nog wat gevoed werd door de verdwijning van haar stoffelijke resten.

Die werden gestolen uit het gebouw van de vakbondscentrale CGT, waar ze lag opgebaard.
Na de staatsgreep van 1955 lieten de generaals haar gebalsemde lichaam verdwijnen in een poging om de sporen van het peronisme uit wissen. Eerst lag het een nacht lang in een vrachtwagen met opschrift Radioapperatuur en daarna werd het tijdelijk verstopt in het hoofdkwartier van de militaire inlichtingendienst. De generaals moesten telkens weer iets nieuws verzinnen, want het lekte steeds weer uit, wat de werkelijke inhoud was. De enige oplossing was het land uit en zo ging Evita’s lijk per diplomatieke post naar Milaan in Italie om onder een valse naam begraven te worden. De peronisten bleven naar haar speuren en kwamen haar op het spoor en brachten haar naar Madrid, waar Juan Peron in ballingschap verbleef. Juan en Evita kwamen uiteindelijk samen terug naar Argentinie. Evita kreeg een herbegrafenis op Recoleta, toen Peron opnieuw tot president werd uitgeroepen in 1973.

Wat is nu zo speciaal aan die musical dat je ervoor naar Nederland gaat rijden. Wel het is een volledig nieuwe bewerking van de musical oorspronkelijk geschreven door Andrew Loydd Webber. Maar niet alleen dat. Ook werd voor de eerste keer een tv-programma gewijd aan de zoektocht naar de hoofdrolspeeltster. Op de Nederlandse openbare omroep liep vorig jaar het programma “Op zoek naar Evita”. De winnaar ervan mocht de rol van Evita op zich nemen in de musical. En geloof me ze hebben de goede keuze gemaakt. Want wat Brigitte Heitzer, de winnares dus, liet horen was fantastisch.

Kortom, wij hebben zowel van de stad Rotterdam als van Evita genoten dat we zeker de programmatie in de gaten houden om er nog eens te kunnen terugkeren.

Dinsdagavond in Lier was het opnieuw van dattum. De discussie over het door het front-office personeel al of niet mogen dragen van een hoofddoek. Waar gaat dit in godsnaam over?

Sommigen zeggen “ik ben er niet tegen maar ook niet voor”. Anderen laat het dan weer compleet koud terwijl het voor sommigen absoluut niet kan. Ik zelf weet het eigenlijk niet zo goed. Waarom? Omdat ik school gelopen heb bij de Jezuïten en ik daar verplicht werd te gaan biechten, eucharistievieringen bij te wonen en het vak godsdienst te volgen. Wanneer je alles op een rijtje zet kan je niet anders dan toegeven dat in de naam van één of andere god er ergens steeds wel een oorlog aan de gang is.
Gans mijn leven al vecht ik tegen de indroctinatie van een geloof. Of het nu christelijk, islamiet of nog iets anders is omdat ik niet geloof in een hogere macht. En zeker niet wanneer deze dan nog dogma’s en wetten gaat opleggen zonder inspraak.

Maar wat met de hoofddoek voor loketpersoneel. Is dat nu zo erg? Eigenlijk niet maar ik werk ook aan een loket en kom dagelijks in contact met allerlei verschillende mensen. Tien jaar terug had ik lang haar tot halverwege mijn rug. Stak er in beide oren een oorring en staat er verspreid over mijn lichaam verschillende tattoos. Evenwel zorg ik ervoor dat ik steeds presentabel ben wanneer ik op mijn werk verschijn.  
Wat doet dit terzake hoor ik u al zeggen? Wel is dat niet net hetzelfde als het al dan niet dragen van een hoofddoek als loketmedewerker? 
 
Ik bedoel maar. Wat zouden de mensen die bij mij aan het loket komen denken of zeggen mocht ik in een “marcelleke”, of opnieuw met lang haar en oorringen aan mijn loket zitten. Om nog maar te zwijgen van het feit of ik al dan niet deze job zou kunnen/mogen blijven uitoefenen van mijn patroon? Zou dit dan ook getolereerd worden door de strijders tegen het hoofddoekenverbod die zich nu heftig roeren. Want is dat ook niet mijn vrijheid om mij te uiten zoals ik ben.

Begrijp me niet verkeerd. Van mij mag het. En heb ik er geen probleem mee wanneer ik naar het stadhuis ga om bediend te worden door iemand die ervoor kiest een hoofddoek te dragen. Maar net als ik moeten zij begrijpen dat je, of je het nu wil of niet, de mensen die je bedient niet dezelfde ideeën, gedachten en gebruiken hebben als jij. En sommigen er geen graten in zien hoe jij gekleed bent om hen te helpen. Terwijl anderen er dan juist weer wel een afkeer van hebben.

Daarom, stop met hier stennis over te maken want uiteindelijk is onze ‘moderne’ maatschappij nog steeds niet klaar voor mensen met “afwijkende” uitzichten, ideeën of gedragingen en moet je wanneer je bepaalde jobs wil uitoefenen veel water in je wijn doen.
Zo niet, moet je een andere job zoeken…

Wanneer je in de politiek of in verenigingen actief bent is januari de maand van de nieuwjaarsrecepties. Van ‘t stad, van de partij, van de verenining, van de politie, van ‘t werk enz…
Telkens wordt er naast de nieuwjaarswensen ook een goede gezondheid gewenst. Wat zeker niet onbelangrijk is. Alleen mis ik vaak bij mensen die allerlei wensen de wereld insturen het motto dat er plezier moet zijn in je leven.

Maar terug naar de recepties. Steeds wordt er op dergelijke gelegenheden allerlei lekkers geserveerd. Van belegde broodjes over 4 gangen-menu’s tot pannekoeken en wafels. Dit is voor velen onder ons, de wat gezettere medemens, een waar festijn. Echter naar het eind van de maand geeft de weegschaal je een keiharde klap in het gezicht wanneer je de bijgekomen kilo’s onder ogen ziet.

Traditioneel is de eerste maand van het jaar dan ook een maand waar de goede voornemens niet uit de lucht zijn. Deze goede intenties geven een boost aan allerlei andere activiteiten en manifestaties. Hierbij denk ik dan vooral aan de fitnesscentra, de dieetbijeenkomsten, de start-to-run-programma’s en ga zo maar door. Bij de apotheker gaan in januari de rookstophulpmiddelen dan weer aan de lopende band over de toonbank.
En ieder nieuw jaar opnieuw is dit hetzelfde verhaal.

Maar vaak, in de meeste gevallen zou ik durven zeggen, wordt er in de maand februari, wanneer alles weer op zijn plooi is, de brui gegeven aan alle goede intenties. In de fitnesscentra zijn alleen de jarenlange sporters overgebleven. Bij de slanklijners zijn de zalen weer slechts halfvol en de directeurs van de grote tabaksmerken leunen opnieuw geruststellende achterover in het dure bureaustoelen want de verkoop van rookartikelen gaat weer in stijgende lijn.
Dit zegt wat over ons de homo sapiens. Hoe karaktervol we zijn, hoe sterk we ons aan onze beloften kunnen houden.

Daarom ben ik gestopt met al die goede voornemens te maken aan het begin van een nieuw jaar. Zeg nu zelf, wat is er nu zo plezant om steeds weer, dag in – dag uit, slaatjes te eten, water te drinken, en zich van alle andere lekkere dingen te onthouden. Je moet bijna een asceet zijn om zo te kunnen overleven en dit je ganse leven vol te houden.
Op tijd en stond een goed glas wijn, een lekkere trappist of een lekkere schotel met nadien een goede cubaan en een digestief. Dit maakt het leven hier to zo veel aangenamer. Niet?

Ik ben niet van het slanke soort. Vaak wordt mij dan ook gevraagd, wanneer ik weer eens aan het genieten ben of ik niet op mijn lijn moet letten. Mijn standaardantwoord is dan dat ik dat wel degelijk doe. Dan krijg ik meestal een blik van “ben jij nu helemaal zot geworden”? Je eet en drinkt waar je zin in hebt, weliswaar steeds met mate, maar het is bijlange na geen sla of water.
Evenwel is zorgen dat je niet vermagerd ook niet op je lijn letten?

Daarom geniet van de vele lekkere dingen die op recepties geserveerd worden. Eet een toastje. Drink een glas.
Zorg er alleen voor dat je niet overdrijft en dan kan je gans het jaar door genieten van alle leuke en lekkere dingen des levens en moet je niet als een monnik door het leven gaan.

Mijn beste wensen, een goede gezondeid en vergeet vooral niet te genieten van het leven want van morgen ben je nooit zeker.