Muziekschool

februari 18, 2009 at 2:46 pm (Mijn gedacht)

images2Eindelijk zal het ervan komen. Zonder ongelukken start ik in september met muzieklessen te volgen in de stedelijke academie te Menen. Dit is een jongensdroom die uitkomt want ik ben zot van muziek en heb altijd al een instrument willen kunnen bespelen. Het is er echter nooit van gekomen om zelf ook muziek te gaan spelen of studeren. En dat is het enige waar ik spijt van heb in mijn leven. Maar daar komt dus binnen enkele maanden verandering in.

Een mens kan zich afvragen waarom het er toen nooit van gekomen is en nu op een leeftijd van bijna 42 jaar men er plots aan begint? Steeds heb ik dit uitgesteld omdat ik geen zin had in het volgen van ettelijke jaren ‘solflège’. Daar zag ik echt tegen op en zo schreden de jaren maar verder waarbij je plots aan een leeftijd gekomen bent dat je denkt het komt er wel nooit meer van.
Echter is het sinds dit jaar mogelijk om zonder voorafgaande notenleer, elektrische gitaar te leren spelen. Dit kwam ik te weten via een vriend van mij uit dezelfde leeftijdsklasse die zo in september vorig jaar begon. Dus nu geen excuus meer en vat ik de koe bij de horens.
Zodoende ben ik me afgelopen vrijdag een elektrische gitaar en versterker gaan aanschaffen in een degelijke muziekwinkel. Na wat lectuur op het internet en rondvraag bij vrienden die gitaar spelen wat zoal belangrijk is bij een gitaar, koos ik voor de Hagstrom F301-TSB (zie foto & www.hagstromguitars.com) met een Roland Cube 30 versterker. Deze werd door de verkoper in de winkel die tevens een kennis is van mij, bestempeld als een uitstekende en kwaliteitsvolle gitaar voor een faire prijs.
Het is een merk ontstaan in 1958 en produceerde elektrische gitaren tot het jaar 1983. Na 23 jaar werd de productie dan heropgestart door een achterkleinzoon van de stichter. Enkele bekende Hagstromspelers zijn ondermeer Stef Kamil Carlens van Zita Swoon, Dweezil Zappa (zoon van), Pat Smear van de Foo Fighters, Ryan Ross van Panic! At the Disco enz.
Er wordt zelfs verteld dat The King himself, Elvis Presley, ook de trotste eigenaar was van een Hagstrom. Of dit werkelijk zo is of een ‘urban legend’ weten we uiteraard niet.

Maar goed terug naar mijn eigen gitaarspel. Of wat er nu al moet voor doorgaan. Nog niks dus. Het is niet omdat je je een gitaar aanschaft dat je ook onmiddellijk erop kan spelen. In tegendeel. Het lijkt allemaal simpel tot je een instrument in handen hebt. Dan is het meestal doen alsof. Dus moet je naar de muziekschool, of het jezelf aanleren door zelfstudie via boeken of cd-cursussen. Ik twijfel er eerlijk gezegd aan of dat wel kan en/of uiteindelijk ook lukt. Zeker wanneer je er pas aan begint op een gevorderde leeftijd zoals ikzelf.

Ondertussen kreeg ik van mijn vriend een aantal bladen met de basisakkoorden voor gitaar zodat ik alvast wat kan beginnen oefenen. En wat heel makkelijk lijkt is toch wel wat moeilijker hoor. Iedereen zegt me dat het me enkel zal lukken met veel oefenen en heel veel geduld. Nu goed, daar ben ik best toe bereid want wanneer je dan uiteindelijk datgene kan leren wat je al sedert je kinderjaren wil kennen, is er toch niet aan beginnen of er de brui aangeven ABSOLUUT geen optie.

Permalink 2 reacties

Tampa Bay, Florida

februari 3, 2009 at 4:04 pm (Mijn gedacht)

images1Op zondag 1 februari 2009, om 20u standard eastern time, viel het leven in de Verenigde Staten opnieuw stil. Reden hiervoor was de 43e Superbowl. De finale van het American Football Championship tussen de Pittsburg Steelers en de Arizona Cardinals. De eerste de kampioen van de AFC. De ander de kampioen van de NFC.

Na een uiterst spannende wedstrijd wonnen de Steelers de wedstrijd uiteindelijk met 27-23. Door die overwinning is de club uit Pittsburgh de eerste die de Super Bowl voor de zesde keer weet te winnen. Zij deden dat ook al in 1975, 1976, 1979, 1980 en 2006 en worden door deze overwinning van zondag de absolute recordhouder in het winnen van Superbowl’s.
Met nog 35 seconden op de klok stonden de Cardinals evenwel nog 23 – 20 voor maar een touchdown van Santonio Holmes, gekozen tot meest waardevolle speler van de wedstrijd, beslechtte het pleit in het voordeel van de Steelers.
Deze jaarlijks terugkerende wedstrijd is het hoogtepunt voor veel sportgekke Amerikanen maar ook voor veel buitenlanders. Getuige daarvan is het rechtstreeks uitzenden van deze wedstrijd in maar liefst 134 landen en een totaal van ongeveer 100 miljoen kijkers. En bij dergelijke massa-evenementen wordt er natuurlijk ook over geld gesproken. Een reclamespot van 30 seconden tijdens de wedstrijd kost een bedrijf al vlug zo’n 3 miljoen dollar.

Daarnaast zou het uiteraard ook Amerika niet zijn als er geen gedeelte show bij te pas zou komen. Zo is het een traditie dat grote namen uit de muziekwereld een miniconcert geven tijdens de rust. Dit jaar mocht Bruce Springsteen deze 12 minuten durende onderbreking invullen. Hij begon zijn set met deze openingszin – I want you to put the chicken fingers down and turn your television all the way up.
Samen met zijn legendarische E-Streetband bracht The Boss naast het titelnummer van zijn nieuwe cd ‘Working on a Dream’ nog drie klassiekers.  10th Avenue Freeze Out, Born To Run en Glory Days.

Sedert mijn tienerjaren reeds probeer ik naast de NBA ook zoveel mogelijk deze competitie te volgen. Momenteel is het via internet maar vooral door de digitale TV en dan meer bepaald Prime Sport en NASN, natuurlijk heel wat eenvoudiger geworden. Nu kun je de wedstrijden van deze en andere Amerikaanse sportcompetities volgen op je tv-scherm.
Wat niet wegneemt dat ik al 2-maal het geluk had een baseballwedstrijd live mee te maken in de States tijdens vakanties aldaar. Maar het is en blijft een droom om toch ook eens een NBA- en/of NFl-wedstrijd live te kunnen bijwonen.
Misschien komt het er wel van dit jaar wanneer wij in het najaar, zonder tegenslagen, opnieuw op reis gaan naar de USA.

Maar nu is opnieuw een jaar wachten op de hoogmis die de Super Bowl toch wel is.

Permalink Geef een reactie

Geschiedenis

januari 20, 2009 at 9:10 am (Mijn gedacht)

witte-huis1Deze wordt vandaag om 12u lokale tijd te Washington DC met een grote G geschreven  wanneer Barack Obama de eed aflegt als 44e president van de Verenigde Staten van Amerika.
Met zijn rechterhand op de originele bijbel van zijn grote voorbeeld Abraham Lincoln. Die was de 16e president van de VSA maar betere gekend als de president die in 1865 de slavernij afschafte wanneer generaal Lee van de afgescheiden zuidelijke Confederale Staten de overgave ondertekende na het beëindigen van de Amerikaanse Burgeroorlog tussen Noord en Zuid.

Een ander groot voorbeeld voor Obama is dr. Martin Luther King. Hoewel de slavernij al 100 jaar in theorie niet meer bestond wilde dit nog niet zeggen dat daarmee alle rassenhaat verdwenen was. In tegendeel. Deze is altijd blijven bestaan en vandaag de dag steekt deze ook steeds weer meer de kop op.
Martin Luther King was een zwarte dominee uit Atlanta, Georgia die tijdens de jaren 1960 een geweldloze strijd voerde voor gelijke rechten voor de zwarte medemensen. Die strijd resulteerde uiteindelijk tot de afschaffing van de segregatie. Alleen moest King dit met zijn leven bekopen wanneer hij in 1968 werd vermoord op het balkon van het Lorraine motel te Memphis.

Net daarom is de eedaflegging van Obama vandaag historisch te noemen. Niet omdat hij de 44e president is maar omdat Obama een andere huiskleur heeft dan al zijn voorgangers die blank waren. Hij is Afro-American.
Ik kan mij niet voorstellen wat de gevoelens van deze gemeenschap zijn die nu ziet dat ook een zwarte medemens het hoogste ambt kan bereiken. Zeker voor de oudere generatie die de segregatie nog aan den lijve ondervonden hebben. Die in het midden van de vorige eeuw achteraan in de bus moesten gaan zitten. Die in restaurants niet binnen mochten wanneer blanke mensen zaten te eten. Die niet toegelaten werden tot sportverengingen omdat ze zwart waren, die niet aan gelijk welke school mochten studeren omdat het “whites only”-scholen waren enz…
Voor deze groep van mensen moet deze dag extra speciaal zijn en is het voor ons niet te bevatten hoe deze mensen zich vandaag voelen. Om hieraan uiting te geven zijn velen al dagenlang met trein, bus en auto onderweg naar de Amerikaanse hoofdstad om de eedaflegging live mee te maken. 

Laat ons nu alleen hopen dat niet gebeurt zoals zo vaak en zeker met de voorbeelden van Barack Obama. Want zowel Abraham Lincoln, Martin Luther King als de Kenndy-broers werden vermoord. Laat dit voor één keer niet het geval zijn…

Permalink Geef een reactie

Rasartiest

december 16, 2008 at 2:55 pm (Mijn gedacht)

images4Iedereen kent ondertussen, door het grijs draaien op verschillende radiostations de afgelopen maanden, de hitsingle “All Summer Long”. Een nummer van de Amerikaanse muzikant Kid Rock. 

Ondanks zijn mindere bekendheid bij ons is Kid Rock toch al goed voor maar liefst 24 miljoen verkochte platen wereldwijd. Hij is dan ook van verschillende muzikale markten thuis – van hardrock tot hip hop over  country tot rock ’n roll.

Geboren in 1971 in het Amerikaanse Romeo, Michigan als Robert James Ritchie, leidt Kid Rock niet bepaald een alledaags leven. Zo maakt hij al als 11-jarig jochie deel uit van de hiphop-formatie The Furious Funkers. Op zijn vijftiende verlaat hij het ouderlijk huis om vanaf dat moment met muziek zijn kostje bijeen te scharrelen. Hip hop en rap zijn, zijn eerste liefde maar naar mate hij ouder wordt verdiept hij zich ook in hardrock, southern rock, country en rock ’n roll. Niet alleen als zanger en rapper is hij verdienstelijk, hij bespeelt ook moeiteloos meerdere instrumenten.

In de tweede helft van de jaren negentig groeit “The American Badass”, zoals één van zijn bijnamen luidt, in eigen land uit tot een fenomeen. De raprocker uit Detroit heeft ondertussen zelfs zijn eigen merchandiserlijn – Made in Detroit. Misschien is hij iets bekender door een kortstondige relatie met Pamela Anderson maar bovenal heeft hij een aantal hitsingles waaronder “Cowboy”, dat een geslaagde mix is van southern rock en hip hop.

Tijdens MTV’s Video Music Awards in 1999 in het Metropolitan Opera House te New York City staat Kid Rock samen met Run DMC en Aerosmith op de planken voor de uitvoering van “Walk This Way”, de alom bekende kaskraker van deze Amrikaanse hip-hop-band. Dit optreden zorgt er definitief voor dat Kid Rock’s naam in Amerika gevestigd wordt. Vervolgens treedt hij tijdens verschillende gelegenheden op met bands als Limp Bizkit, Staind en Metallica waardoor zijn bekendheid alleen maar toeneemt.
Echter is hij de laatste jaren helemaal in de ban van southern (hard)rock en country waarbij hij in september 2003 even in de voetsporen van de legendarische Lynyrd Skynyrd-zanger Johnny Van Zant treedt wanneer hij tijdens een benefietconcert voor de slachtoffers van orkaan Katrina, de klassieker “Sweet Home Alabama” brengt. Ondertussen is de eerste strofe en het refrein van dit nummer een vast onderdeel van de Kid Rock-show geworden en is het dat nummer dat als basis dient voor zijn enorme zomerhit All Summer Long, die in Europa in de zomer van 2008 dus niet van de radio te branden was. 
In Duitsland, Zweden, Oostenrijk en Engeland bereikt de single de nummer één van de single-hitlijst en vind je het terug op zijn laatst verschenen album “Rock ’n Roll Jesus”, die in Amerika inmiddels een platina status heeft behaald.

Waarom vertel ik dit allemaal?
Wel, omdat ik afgelopen zaterdag één van de gelukkigen was die tickets had voor zijn uitverkochte show in de 013 te Tilburg en ik serieus onder de indruk was. Ik heb ondertussen al wat bands gezien. Al vele jaren geniet ik van zaalconcerten en bezoek ik verschillende festivals maar nog nooit zag ik een dergelijk fantastische concert.
Zonder vuurwerk, zonder rookbommen, zonder gimmicks liet hij,  begeleid door een fantastische 10-koppige begeleidingsgroep waarbij vooral de drumster en de “so hot sisters” als achtergrondkoor opvielen, de muziek voor zich spreken.
Kid Rock zelf is een mega-entertainer die niet alleen een goede stem en een fantastische podiumpresence heeft, maar eveneens een multi-instrumentalist is die tijdens de show een staaltje van zijn kunnen gaf door alle instrumenten één voor één afzonderlijk te gaan bespelen in een rondje instrumentaal.

Ikzelf leerde Kid Rock en zijn muziek kennen eind jaren ’90 met zijn album “Devil without a cause” waarvan het stevig rockende “Bawitdaba” de openingssong is. Dit was trouwens het slotnummer van de show afgelopen zaterdag en daarmee liet hij, na een show van 2 uur, de zaal voor de zoveelste maal ontploffen.

Kortom, het was top. Een echte aanrader voor iedereen die van hardrock, een scheut hip hop, country en rock ’n roll houdt en eens lekker uit de bol wil gaan.

Permalink Geef een reactie

Bestuursleden Menen verlaten Vl.Pro en sluiten aan bij sp.a

december 9, 2008 at 1:42 pm (Mijn gedacht)

images1Na het uiteenvallen van de Volksunie ontstond 6 jaar geleden vanuit de Toekomstgroep spirit. De Menense afdeling was één van de lokale pioniersafdelingen van de nieuwe politieke partij. Na de succesvolle federale verkiezingen van 2003 koos spirit Groot-Menen om bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 samen met sp.a in kartel naar de verkiezingen te gaan. Dit was een succes waarbij samen 12 zetels van de te verdelen 31 binnengehaald werden. Ondertussen veranderde in 2008 de naam spirit in VlaamsProgressieven.

Nadat Bettina Geysen, begin november, een stap opzij zette als nationaal voorzitter van de partij werd er op dinsdag 25 november 2008 door Vl.Pro een partijraad gehouden waarbij een grote meerderheid van de aanwezigen zich voor een onafhankelijkere koers en een eigener project uitsprak. Als lokale bestuursleden en lokale mandataris betreuren wij niet alleen dat wij niet uitgenodigd werden op een Algemene Ledenvergadering maar evenzeer omdat wij steeds pro samenwerking waren. Wij steeds over het muurtje hebben gekeken om zoveel mogelijk progressieve krachten te verenigen.

Zoals iedereen kon lezen in de media de dagen na de bewuste partijraad werden er die avond 2 voorstellen gedaan. Enerzijds een voorstel van Bert Anciaux die pleitte voor het in stand houden van het kartel met de sp.a om samen naar de verkiezingen te gaan in juni 2009 en om na de verkiezingen te onderhandelen over de mogelijkheid van een nieuw Vlaams, sociaal en democratisch project. Anderzijds het voorstel Geert Lambert, die een onafhankelijkere koers met meer eigenheid voorstaat.

De partijraad heeft zich duidelijk uitgesproken voor het voorstel Lambert en gekozen voor een optie die niet de mijn is.  Ik wens verder te werken aan één groot progressief project en ben overtuigd van de noodzaak ervan. Door deze voor mij onverwachte keuze van de partijraad ga ik niet in een hoekje zitten treuren, integendeel het geeft me juist meer enthousiasme om er harder tegen aan te gaan, om te blijven werken aan het verenigen van de progressieve stromingen, om over de muur te blijven kijken en dit is, wanneer men kiest voor zijn eigen grote gelijk, mijn inziens niet (meer) mogelijk.

Op lokaal vlak is de samenwerking sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 nog geïntensifieerd en word ik als vertegenwoordiger van de kartelpartner steeds van alles op de hoogte gehouden. Word ik steeds op alle fractie- en bestuursvergaderingen uitgenodigd waar ik mee beslissingen mag nemen. Dit betekent toch wel iets voor mij.

Deze informatiewisselwerking en mogelijkheid tot inspraak is betekenisvol evenals de loyale samenwerking die ik steeds ondervonden hebben. Daarom kan ik niet begrijpen dat een kartelpartner waarmee nu al 4 jaar goed en loyaal wordt samen gewerkt constant voorgesteld werd als de baarlijke duivel op de partijraad van Vl.Pro.
Echter respecteer ik de beslissing die door de partijraad is genomen, maar maan dat dit geen goede optie is omdat dit haaks staat op mijn streven naar progressieve samenwerking, een principe dat ik al sinds 2003, wanneer ik de politiek instapte, in de praktijk breng. Ik betwijfel overigens of Vl.Pro als aparte partij een relevante stempel op het beleid zal kunnen drukken. Daarenboven leidt een zelfstandige koers tot verdere versnippering van progressieve krachten terwijl er juist nood is aan samenwerking.

Dit is dan ook de reden waarom ik vorige zondag ontslag nam bij de VlaamsProgressieven en ik onmiddellijk aansluit  bij sp.a en niet als onafhankelijke verder te gaan.

Mijn overstap is een noodzaak als ik mijn eigen overtuiging wil behouden. Daarnaast ben ik zoals hierboven vermeld de mening toegedaan dat de beslissing die de partijraad van Vl.Pro genomen heeft onvoldoende ruimte laat om echt voor een groter project te gaan.
Ik wil zelf actief corrigerend en stimulerend blijven optreden. En dit kan ik alleen doen in een groter geheel en niet een labo van politieke gedachten. Want Vl.Pro lijkt nu te verschrompelen tot een kleine denktank, eerder dan een volwaardige politieke partij te willen zijn die verandering kan brengen in onze samenleving.
Wie kiest voor het zelfstandige project dat Geert Lambert belichaamt, krijgt mijn volle respect en wens ik succes. Maar ik zal daar dus niet aan meewerken en moet ik afscheid nemen van politiek vrienden.

Ik geloof in emancipatie, ook van individuen. Hoe vrijer de mens kan nadenken, hoe beter. Maar als hij die vrijheid alleen aanwendt voor zichzelf heb ik er een probleem mee. Binnen Vl.Pro hoor ik hier en daar mensen zeggen dat het nu eens gedaan moet zijn met altijd de gemeenschap voorop te stellen, dat het individu voorop moet komen. Dit is geen links-liberalisme maar puur, onversneden liberalisme.

Ik ben ervan overtuigd dat er geen gemeenschap bestaat zonder individuen, maar ook dat een gemeenschap veel meer is dan de som daarvan. Sociaal en progressief zijn is voor mij een appel doen aan diegenen die het goed hebben om de minder fortuinlijken mee op sleeptouw te nemen en mensen te mobiliseren om de samenleving vorm te geven.

Waar ik voor sta en waar ik mij in terugvind, vind ik terug bij sp.a. Bijgevolg is mijn vertrek bij Vl.Pro en mijn aansluiten bij sp.a dan ook een logische keuze en gevolg.

Permalink 2 reacties

Gemeenteraadszitting onbelangrijk voor lokale CD&V

oktober 23, 2008 at 3:52 pm (Mijn gedacht)

De gemeenteraadszitting van oktober wordt tot latere datum uitgesteld. Dit is het gevolg van het niet willen vergaderen met het schepencollege van de 3 vrouwelijke CD&V-schepenen.  Als gemeenteraadslid ben ik niet alleen verontwaardigd over het buiten spel zetten van de gemeenteraad door de lokale CD&V-schepenen maar evenzeer ontstemd, want er wordt mij daardoor mijn democratische controle ontzegd.
Waarover gaat het?
VZW Ter Walle uit Menen heeft vele jaren terug een aanvraag ingediend bij het stadsbestuur om hun rusthuis uit te breiden met 32 servicflats. Hiervan worden er door de stad 22 van toegestaan.
10 worden geweigerd omdat deze pal op de rand van het Brouwerspark zouden gebouwd worden. Op openbaar domein dus. 
Na een hoorzitting bij de bestendige deputatie hebben die een vergunning voor de bouw van de serviceflats afgeleverd. Echter is er nadien nog aan het plan gesleuteld waardoor de bestendige deputatie in feite om de tuin is geleid.  De stadsadministratie Ruimtelijke Ordening adviseert het schepencollege tegen deze vergunning beroep aan te tekenen. Dit advies is ondertekend door huidig CD&V-schepen van Ruimtelijke Ordening Lut Ghesquiere.

Dit punt stond op de agenda van het schepencollege enkele weken terug. Op vraag van de CD&V-schepen werd dit punt toen en om redenen die zij alleen kennen, uitgesteld en zodoende niet behandeld. De week nadien, op 6 oktober, stond dit beroep opnieuw als laatste punt op de agenda van het schepencollege maar verlieten de CD&V-schepenen tijdens de behandeling en stemming van dit punt de zaal. Alhoewel gestemd kon men dan ook niet anders om met dit punt verder te gaan op de vergadering van het schepencollege van 13 oktober en werd dit al eerste punt geagendeerd op deze vergadering van het schepencollege.

En hier komt het. In de week vóór 13 oktober is sp.a – schepen Marc Paelinck voor een 3-weekse reis vertrokken naar Vietnam en kon hij dus niet aanwezig zijn op het schepencollege van maandag 13 oktober. Die bewuste maandag, om 5 voor 12 (schepencollege begint om 12u), belt eerste schepen Martine Fournier naar burgemeester Bossuyt met de melding dat zij (= de 3 CD&V-schepenen) niet komen naar de vergadering. Reden is dat er zo geen meerderheid is in het college. Reden is dat de mogelijkheid om beroep aan te tekenen tegen de bouw van de 10 serviceflats op openbaar domein verloopt op zondag 19 oktober en wanneer zij niet opdagen voor de vergadering het schepencollege niet in aantal is om geldig te beslissen en deze datum tegen de volgende vergadering van het schepencollege dus verstreken is.  Dit is een staaltje van het zo geroemde “goed bestuur”. Ik zou eerder durven zeggen dat ze ons “goed liggen hebben”.

Op woensdag 8 oktober dan weer was er een hoorzitting van het actiecomité “de Alerte Koekuit” die strijdt tegen de inplanting van een industriezone op Menen-West en voor het behoud van de groene ruimte aldaar. In de gemeenteraad van september kwam dit punt ook aan bod en zorgde dit voor stevige discussie. Zelfs de rol van huidig premier Leterme kwam ter sprake en bleek nogal schimmig te zijn in dit dossier.  De discussie op de GR omtrent deze inplanting en de reacties op de hoorzitting van het actiecomité, waar mandatarissen van de CD&V deel uitmaken van het bestuur, geeft aan dat de lokale CD&V-afdeling niet gewonnen is voor deze inplanting en de groenzone in dat gebied wil bewaren.

Inzake de mogelijke inplanting van privé-serviceflats ziet de lokale CD&V, in tegenstelling tot hun houding tav Menen-West,  in dit dossier geen graten om een deel van een park op te geven. Ze blijven er zelfs voor weg op het schepencollege terwijl er 22 van de 32 flats kunnen gebouwd worden.
Enerzijds wordt er in het geval van Menen-West dus gestreden voor het behoud van groen. Een andere keer wordt er dan zomaar een stuk groene stadslong opgegeven voor beton en even later opnieuw gepleit voor het herstel van veldwegels. Een nogal ambigue houding. Niet?

De mogelijke inname van een deel van het Brouwerspark door een uitbreiding van een privé-rusthuis heeft niet alleen visuele gevolgen maar evenzeer culturele omdat de evenementen (Grensrock, Zomer,…) die nu gebruik maken van de Brouwerspark-site slachtoffer zullen zijn van deze uitbreiding want door het verdwijnen van een deel van het park zal het logistiek onmogelijk zijn dit nog goed te organiseren.
Daarenboven zouden de serviceflats ook dicht bij het jeugdcentrum Petrol komen te liggen. Wil men dan dat onze jongeren op geen enkele plaats nog een fuif kunnen geven zonder last te veroorzaken? Dit  is om problemen vragen indien men voor deze inplanting kiest en we dachten dat na de “affaire” Hoeve Delaere men twee keer zou nadenken. Quod non!

Maar nog meer heeft het moedwillig wegblijven op het schepencollege andere serieuzere gevolgen. Te beginnen met het uitstel van de gemeenteraad van oktober. Als gemeenteraadslid maak ik hieruit op dat de gemeenteraad niet belangrijk is voor de CD&V-schepenen. In navolging van hun federale premier die enkele jaren terug het Vlaams Parlement, en onlangs ook 2 dagen het federale parlement sloot, wordt hier op lokaal vlak dezelfde tactiek toegepast. Om hun gelijk te halen wordt ervoor gezorgd dat de gemeenteraad zijn controlerende functie niet kan uitoefenen en gemakshalve even buiten spel gezet.

Het kortetermijndenken regeert want hun “politieke” zet, lees hun niet-verschijning op het schepencollege, blokkeert niet alleen de werking van de gemeenteraad maar blokkeert ook vele andere dossiers die eraan komen en die om een vlugge aanpak en oplossing vragen. Sommige mensen dreigen nog maanden langer te moeten wachten op een (bouw)vergunning, subsidies kunnen niet worden uitgekeerd, begrotingswijzinging kan niet voorkomen enz…
Blijkbaar deert dit de CD&V niet en wordt er liever hoog spel gespeeld?

Ik hoop dat de CD&V-schepenen zich dat realiseren en in de toekomst twee maal gaan nadenken over het wegblijven op een schepencollege omwille van partijpolitieke meningsverschillen en zij vanaf nu met de toekomst van de stad begaan zullen zijn ipv hun eigen zuil/achterban te plezieren.

Permalink Geef een reactie

De Dexia – ACW connectie

oktober 8, 2008 at 2:35 pm (Mijn gedacht)

Vandaag schetst Walter Pauli in de krant De Morgen in een opiniestuk treffend de verwevendheid van de christelijke zuil met Dexia en waarom Yves Leterme plots met J-L Dehaene op de proppen gekomen is als voorzitter van de RvB bij Dexia. 
Lees en huiver… (of iets anders)

Als Dexia zinkt, gaat het ACW mee ten onder
Het is stilaan duidelijk dat er voor de reddingsoperatie van Dexia heel wat meer middelen worden ingezet dan voor die van Fortis. Twee banken, maar zo’n verschillende behandeling. Fortis was de grootste groep, Dexia krijgt de meeste steun en alle hulp. Na de ‘koop’ van Fortis, volgde binnen de week de verkoop: Fortis Nederland aan Wouter Bos, de romp van Fortis aan het Franse BNP Paribas. De Fortisholding is een kale schelp met alleen verzekeringen en een hoop ‘slechte papieren’. En het geld dat de hele operatie opbracht, diende voor het project dat voor de regeringen van Yves Leterme en Kris Peeters echt primeert: Dexia drijvende houden.

Dat Dexia meer politieke aandacht vergt, is logisch. Dexia is de bank van de gemeenten. Zo wettigden The Financial Times en andere zakenkranten vorige week ook de buitengewone aandacht die ze schonken aan de reddingsoperatie van Dexia: “De grootste Europese kredietverstrekker aan lokale besturen.” Maar er is nog een ander argument, dat zeker voor de christendemocraten meespeelt. Een van de zogenaamde referentieaandeelhouders in Dexia is Arcofin. Zeg maar: het ACW. De christelijke zuil.

Om bestwil
Toen hij vorige week op missie was in Japan, beargumenteerde Kris Peeters de aanzienlijke Vlaamse inbreng in het Dexiakapitaal woordelijk als volgt: “Vlaamse spaarders mogen niet de dupe worden van de financiële crisis.” Dat was verwonderlijk, want een dag eerder had de Vlaamse regering geen intentie getoond om bij te springen bij Fortis, en die bank groepeert veel Vlaamse spaarders en aandeelhouders. Maar Dexia is dus anders. Bijzonderder, nabijer. Meer van ons. Christendemocratischer.

De totale Arcogroep beschikt over een eigen vermogen van ongeveer 4,5 miljard euro (cijfer 2005). Een deel ervan is verankerd in Dexia. Met een dikke 17 procent van het kapitaal in Dexia is Groep Arco een zogenaamde referentieaandeelhouder. Grof gerekend: tot voor de beursklap was Dexia ongeveer 20 miljard euro waard. 17 procent daarvan betekende al snel 3,4 miljard euro.

Als Dexia kapseist, zinkt Arco dus mee. En bijgevolg het ACW. Dan verzuipt de christelijke zuil. Het is het pijnlijke eindpunt van een ontwikkeling die de ACW-top altijd heeft verkocht aan zijn eigen basis als ‘om bestwil’. Want vanaf de jaren negentig is het ACW in snel tempo ‘verzakelijkt’. Er werden nogal wat organisaties afgestoten, of beter: verkocht.

Hoezeer de christelijke arbeidersbeweging zich het voorbije decennium met handen en voeten heeft laten knevelen aan het bancaire systeem, werd in 2005 nog loepzuiver uit de doeken gedaan in het helaas ondergewaardeerde boek De uitverkoop van het ACW. Een verhaal van geld en idealen. De auteur is Didier Verbruggen, vandaag directeur van IPIS en een bekende naam in de ngo-wereld. Hij bracht (en brengt) ook de exploitatie van de grondstoffen in Katanga in kaart, nadat hij zich had gespecialiseerd in de financiering van de christelijke zuil. Hij trof er quasi-Congolese toestanden aan.

Dat strookt natuurlijk niet met het beeld dat de ACW-top zo graag van zichzelf ophangt. Het ACW is professioneel, houdt het perfecte evenwicht tussen een gezonde zin voor correcte cijfers en een christelijk-sociaal ideaal. Dat horen ze in Areopolis, zo heet het ACW-hoofdkwartier in Schaarbeek, zo graag over zichzelf zeggen.

Koekoeksjong
Verbruggens boek, een doorwrochte studie eigenlijk, heeft dat beeld doorgeprikt. Drie jaar voor de actuele kredietcrisis losbarstte, wees hij er al op dat de sociale beweging zich had laten uitverkopen aan gehaaide zakenlui. Die aasden natuurlijk niet op de vakbond, de ziekenkas of de gehandicaptenclub. Wel op de takken van de beweging waarmee schoon geld te verdienen viel, al was het maar omdat het ACW-publiek voor een zeker marktaandeel stond. Reisbureau Ultra Montes, bijvoorbeeld, gespecialiseerd in sociale reizen. Ultra Montes werd via een paar tussenstationnetjes verpatst aan de Duitse gigant TUI.

Bekender is het lot van Het Volk, de armlastige vakbondskrant die opging in VUM/Corelio om vervolgens gewoon opgedoekt te worden. Werd de christelijke arbeidersbeweging inhoudelijk sterker door die uitverkoop? Zorgde zij voor een betere dienstverlening voor haar leden? In het geheel niet: Het Volk en Ultra Montes verdwenen en er kwam niets voor in de plaats, behalve geld. De reden ervoor was dat ‘sociale dienstverlening’ of ‘maatschappelijke impact’ niet in balansen terug te vinden zijn, cashopbrengsten van een verkoop wel. Dat is de logica van de bankiers. Het leidde tot de koekoeksjongpositie van Groep Arco, de zakelijke poot van de beweging, en dochters als Arcofin en Arcopar.

Via allerlei tussenstapjes werden de BAC, later Bacob, en de Volksverzekering eerst ondergebracht bij Artesia. Vervolgens werd de hele zwik ondergebracht bij Dexia. Vandaar ook dat zoveel ACW-topmannen in de beheerraden zetelen van ofwel Dexiabank ofwel Dexiaholding. Men kwam en komt er ACW-voorzitter Jan Renders tegen, zijn voorganger Theo Rombouts, CM-voorzitter Marc Justaert, ex-ACV’er en kortstondig minister Josly Piette, ex-MOC-bons François Martou, naast toplui van Arco zoals Francine Swiggers en Rik Branson. Dat is geen toeval, maar bittere noodzaak: het ACW parkeerde zijn geld bij Dexia.

Vertrouwen herstellen
En het noteren waard: Artesia was al een huwelijk tussen een aantal ACW-dochters en Paribas. Juist: dezelfde bank die van Leterme zowel Fortis België mocht opkopen als met Mariani ook de nieuwe CEO van Dexia mag leveren.

Ook dat is geen toeval. Paribas was en is een financiële instelling waarvan de leidende figuren doorgaans een christendemocratische stamboom hebben. De geschiedenis van Paribas in België kan niet geschreven worden zonder in te zoomen op een paar figuren die altijd een brugfunctie vervuld hebben tussen de bank en de christelijke zuil.

Neem Fernand Nédée: oud-kabinetschef van Théo Lefèvre en Gaston Eyskens, voorzitter van Ibel (de holding van André Leysen), voorzitter van de UFSIA/UIA, een van de stichters van de VUM en in de jaren zeventig vooral de sterke man van Paribas en Copeba, de holding boven Paribas. Of later Maurits Wollecamp, de man die tot in de jaren negentig van Paribas een uitzonderlijk gezonde bank maakte en tegelijk zetelde in de bestuursorganen van de KU Leuven/KULAK. Het was dus niet ongewoon dat in de late jaren negentig Bacob, via Paribas, voor schoon geld opging in Dexia.

Met andere woorden: als Jean-Luc Dehaene nu ineens topman wordt van Dexia, dan is dat natuurlijk niet om het ACW te plezieren. Dehaene dient om het vertrouwen tout court te herstellen. Maar het ACW zal wel geplezierd zijn met een ‘zoon van het huis’ in die vertrouwenspositie.
Want de inzet is hoog. Als Dexia iets noodlottigs overkomt, dan is de seismografische schok die Vlaanderen treft zelfs op geen richterschaal te meten. Dan davert niet alleen de bankwereld, maar het hele landelijke middenveld. Dan komt het water het ACW tot aan de lippen, en dus ook het ACV, de CM, KAV, KWB, KBG, KAJ en Familiehulp. Er zijn er in de christelijke zuil die bidden dat Dexia niets fataals overkomt.

Als Dexia iets noodlottigs overkomt, dan davert niet alleen de bankwereld, maar het hele landelijke middenveld. (bron De Morgen)

Permalink Geef een reactie

Eerbetoon aan een groot vakbondsman

september 23, 2008 at 3:05 pm (Mijn gedacht)

Het ABVV verliest vandaag een oud voorzitter, maar bovenal een consequent en standvastig vakbondsmilitant die op 90 jarige leeftijd nog steeds een voorbeeld en inspiratiebron was, ook voor jonge syndicalisten.
Georges Debunne werd geboren in Hofstade op 2 mei 1918 uit een West-Vlaamse familie. Zijn grootvader August Debunne was de eerste verkozen socialist in Vlaanderen uit mijn thuisstad Menen. In november 1918 keert de familie terug naar Menen waar Georges lager en secundair onderwijs volgde. Hij ging vervolgens naar Karel Buls in Brussel waar hij in 1937 zijn diploma als onderwijzer behaalde. Georges, geconfronteerd met de opkomst van het rexisme en het opkomend nazisme, staat meteen mee op de barricaden voor de verdediging van de democratie.

In ’38 onderwijst hij in Halle, maar maakt zoals veel jongeren verschillende fases van de mobilisatie mee en de 18 daagse veldtocht.
Eind juni ’40 keert hij terug als onderwijzer maar komt al snel in aanvaring met de Commissie Grammens. Na verschillende interims in Leuven, Zelzate en Aalst ondervindt hij steeds meer moeilijkheden om aan opeising te ontsnappen. Hij vervoegt dan de ravitailleringdienst en wordt er syndicaal afgevaardigde in de clandestiniteit. In die periode is hij actief in het verzet tegen de Duitse bezetter. Na de bevrijding wordt hij beroepssecretaris bij ACOD, de algemene centrale van openbare diensten.

In 1947 wordt hij in deze centrale verkozen tot algemeen secretaris en in 1956 tot algemeen voorzitter. In april 1968 volgt hij Louis Major op als secretaris-generaal van het ABVV. De functie kan men vergelijken met de huidige voorzittersfunctie van het federaal ABVV. Georges Debunne stond 38 jaar lang in dienst van de socialistische vakbeweging. Hij drukte op een duurzame wijze zijn stempel op duizenden syndicalisten. Hij was een voorstander van structuurhervormingen in de belangrijkste economische sectoren en van arbeiderscontrole in de ondernemingen.

Ook vandaag nog blijft hij voor velen een voorbeeld en een referentie. Dat bleek trouwens uit het eerbetoon dat oude én jonge vrienden en verschillende generaties militanten en vakbondsleiders uit binnen en buitenland hem op 2 mei gaven naar aanleiding van zijn 90ste verjaardag. Toen werden een aantal uitspraken van Georges in herinnering gebracht die nog steeds brandend actueel zijn:
“De rijken worden rijker, de armen armer”
“Met het ABVV heb ik mijn zeg”
“Het collectief ‘ik’ zijn” (de bevrijding van het individu is het resultaat van collectieve actie).
“ We willen niet alleen praten over de verdeling van de taart, we willen ook praten over hoe die taart gebakken wordt”.

Debunne had een globale en lange termijnvisie op de noodzakelijke veranderingen in België en in Europa en dat in een wereld die hij vredelievend en verdraagzaam wou zien. Hij was een pionier in tal van domeinen. Hij stond vooraan in de strijd voor de emancipatie van de vrouw door hen een plaats te geven in de vakbondsstructuur én door politieke eisen te formuleren.

Al de jaren ’70 formuleerde hij het concept “kwalitatieve” groei en was zo een voorloper van duurzame ontwikkeling. Onder zijn impuls paste het ABVV zich aan aan de toenmalige staatshervorming zodat een tegenmacht op elke beslissingsniveau kon opgesteld worden. Hij smeedde ook hechte banden met de academische wereld en bouwde binnen het ABVV een geduchte studiedienst uit en een syndicaal vormingsinstituut. Debunne stond mee aan de wieg van het Europees Vakverbond.

Permalink Geef een reactie

De grand-écart van…

september 22, 2008 at 2:09 pm (Mijn gedacht)

Vandaag staat op de voorpagina van de krant De Morgen een opiniestuk van Yves Desmet, de politiek hoofdredacteur, waarin hij treffend weergeeft wat er momenteel in ons land gaande is en hoe de CD&V opnieuw vervelt tot de aloude CVP van weleer.

Na 15 maanden aan het bewind in de federale regering regeert opnieuw de arrogantie van de macht, die we nog kennen uit de periode van Jean-Luc Dehaene.
Omdat ik het niet beter en treffender kan verwoorden dan Yves Desmet plaats ik hieronder dan ook zijn tekst zoals die vandaag verschenen is in de krant.

De schaamte ver voorbij (gedachte door Yves Desmet)
De schaamte mijlenver voorbij. Alleen zo kan het optreden van CD&V-voorzitster Marianne Thyssen beschreven worden. Door te weigeren om het even welke consequentie te trekken uit een politieke situatie die nochtans niets anders dan zulke consequenties toelaat, heeft ze haar partij de allure gegeven van een ruggengraatloos, amorf, volledig uit nietszeggendheid samengesteld wezen. Het was haar trouwens ook aan te zien.

Bart De Wever valt immers niets te verwijten. Of je het nu eens bent met hem of niet, gegeven blijft dat zijn partij streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen, en dat ze geen mogelijkheid meer ziet om in de huidige politieke omstandigheden dat separatistische doel te verwezenlijken, of zelfs maar een stap daar naartoe te zetten in de vorm van een staatshervorming die naam waardig.

Dat de N-VA bijgevolg beslist om niet langer mee te spelen, is zelfs logisch te noemen. Al hoeft ze daarvoor niet het excuus Didier Reynders in te roepen. Want ook zijn plots als “extreem” betitelde uitlatingen zijn niet meer dan normaal. De uitbreiding van Brussel, een onderhandelde oplossing voor B-H-V en de benoeming van de drie burgemeesters zijn vragen die hij al maanden stelt. Ze zijn dus niets nieuws onder de zon, en bovendien mogen ze gesteld worden, eenmaal je het erover eens bent dat je nieuwe onderhandelingen gaat opstarten vertrekkende van een ‘blanco blad’.

Het is net de definitie van een ‘blanco blad’ dat iedere partij erop mag schrijven wat ze wil. Dat is het recht van de MR, net zoals het het recht is van N-VA om te zeggen dat ze dat ‘blanco blad’ niet ziet zitten. Alleen veronderstelt politiek wel dat je de consequenties neemt van wat je doet.
Voor de N-VA begint daar het probleem. Dat ze haar vertrouwen opzegt in de regering-Leterme is niet meer dan logisch, dat ze blijft vastkleven aan haar postje in de regering-Peeters is dat minder. Want die regering heeft immers beslist dat ze de communautaire dialoog wél wil aangaan. Wil de N-VA dat niet, even goede vrienden. Maar wees dan consequent en trek je terug uit een ploeg die iets gaat doen wat je niet wilt.

Voor de andere coalitiepartners in die Vlaamse regering geldt trouwens net hetzelfde: je kunt niet iemand meeslepen die tegen een unaniem genomen beslissing ingaat. Als Geert Bourgeois de Vlaamse regering niet uit eigen beweging verlaat, dan rest er Open Vld en sp.a niets anders dan zelf de stekker uit die regering te trekken. Ook dat zou niet meer zijn dan de pure consequentie van hun eigen stellingnames.
Ook CD&V zou, toch in een normaal politiek landschap, keuzes moeten maken. Wanneer je eigen minister-president in de Vlaamse regering de communautaire dialoog wil, en je kartelpartner niet, dan zijn er maar drie mogelijkheden: ofwel zeg je het kartel op, ofwel ben je solidair met je kartelpartner en blaas je de dialoog af, ofwel zet je je kartelpartner uit de regering.

Die laatste mogelijkheid zou al getuigen van een onwaarschijnlijke schizofrene spreidstand, maar zelfs die durft CD&V niet te nemen. De partij verkiest, ongehoord en onvoorstelbaar, om niets te beslissen en dus om verder te gaan met een dialoog met een regering waarin de eigen kartelpartner die dialoog niet wil. Het is de schaamte mijlenver voorbij.
Ook op het federale vlak getuigt CD&V van een grenzeloze minachting voor de regels van het parlementaire spel. Daar, zegt Marianne Thyssen, “zal men wel zien wat er gebeurt”. Hoezo? Was het niet CD&V zelf dat zei dat het ondenkbaar was dat er een federale regering zou aantreden die geen meerderheid had aan Vlaamse kant, toen ooit de suggestie werd gelanceerd dat paars zou kunnen doorgaan in een dergelijke formule?

Wel, Yves Leterme heeft geen meerderheid meer aan Vlaamse kant, en kan dus volgens de eigen CD&V-logica niet langer aanblijven. Dat toch doen, is het verbreken van het eigen woord. Niet dat zulks nog een primeur zou zijn. Want evenmin zou de partij immers ooit in een regering stappen zonder een grote staatshervorming, of zonder dat B-H-V gesplitst was. Wat is er eigenlijk nog nodig opdat CD&V voor één keer consequent zou zijn met haar eigen beloften?
Het probleem van deze christendemocratie is dat ze geen boodschap meer heeft. Met uitzondering van de containerbegrippen ‘goed bestuur’ en ‘vijf minuten politieke moed’, die de afgelopen vijftien maanden niet meer gebleken zijn dan holle woorden, is er in de partij voorlopig niemand die iets te vertellen heeft. De enige man met een boodschap, die de facto dan ook is uitgegroeid tot de huisideoloog van het kartel, is Bart De Wever zelf.Het is zijn ideologie, zijn boodschap, die het kartel electorale aantrekkingskracht geeft, en de christendemocratie behoedt voor de afkalving die ze al decennialang ondergaat. Daarom heeft hij de macht om als vijfzetelpartij, als staart van het beestje, toch de hond te doen kwispelen.
Maar zulks duurt maar tot de grenzen van het mogelijke zijn bereikt. Ook al doet CD&V alsof het dat niet beseft, toch is het zo: ofwel kiest de partij voor Bart De Wever, en blaast ze de federale en de Vlaamse regering op, ofwel kiest ze voor haar regeringen en blaast ze het kartel op. Maar de illusie dat je van de twee walletjes kunt blijven eten, is niet langer vol te houden. (bron De Morgen)

 

Permalink Geef een reactie

‘s-Gravenhage

augustus 24, 2008 at 2:41 pm (Mijn gedacht)

Vrijdag 15 augustus = Onze Lieve Vrouw Hemelvaart.
Niettegenstaande ik nog een praktiserend katholiek, nog een kerkganger ben is deze feestdag toch steeds een welgekomen verlofdag. Deze viel dit jaar dan nog op een vrijdag wat ideaal is om er een weekendje op uit te trekken. Dit hoef je ons geen twee keer te zeggen en voegden vorig weekend dan ook de daad bij het woord. Omdat we slechts 3 dagen/2 overnachtingen wilden boeken kozen we ervoor om niet al te veel kilometers ver te gaan en viel de keuze  uiteindelijk op Den Haag. Dit ligt  op zo’n kleine 250 kilometer van Menen en dus best af te rijden op enkele uren.

Den Haag is de hoofdstad van de provincie Zuid-Holland waar niet alleen de Nederlandse koningin resideert in palies Noordeinde maar is evenzeer het politiek hart van Nederland. Dat zie je dan ook onmiddellijk wanneer je de binnenstad verkent en het Binnenhof binnenwandelt. Broederlijk naast elkaar vindt je daar de Eerste Kamer der Staten-Generaal (Senaat) en de Tweede Kamer der Staten-Generaal (Kamer van volksvertegenwoordigers). Lang was het hele terrein van het Binnenhof ommuurd waarbij poorten toegang gaven tot het binnenplein. Daar rest er hedentendage niet veel van over. Alleen de beide poorten die toegang geven tot het Binnenhof geeft aan dat dit het oudste deel van de stad is.

We verbleven er in het Mercure-hotel op de Spui. Een pracht van een hotel die net op de rand van het stadscentrum ligt en dus een ideale uitvalsbasis voor de verkenning van de stad. Het was uitzonderlijk goed weer zodat niet alleen de mooie gebouwen en musea in Den Haag meevielen maar evenzeer de trip op vrijdagavond naar Scheveningen. Scheveningen ligt aan de Noordzee op slechts 5 km of 15 minuten met de tram van Den Haag. Het goede weer verleidde ons om te gaan dineren pal op het strand waar we in Roy’s Place een overheerlijke gegrilde tonijnsteak verorberden  die perfect samenging met de fantastische fles Spaanse rode wijn ‘Torres’ waarbij we afsloten met een lekkere Havanna.
How beautiful can life be…

Hoewel Den Haag niet de hoofdstad van Nederland is, vervult het toch min of meer voor een belangrijk deel de rol die meestal aan een hoofdstad voorbehouden is. Bovendien is het de vestigingsplaats van de Hoge Raad, is het de huisvestingsplaats voor de internationale rechtspraak en vredespolitiek en zijn er vele tribunalen en onderzoeksinstituten gevestigd in de stad.
Uiteraard heeft deze stad ook een groot aanbod aan winkels waar iedere grote winkelketen een vestiging heeft waarlangs het gezellig flaneren is. Voor boekenwurmen is Den Haag dan weer, na Amsterdam, het Mekka want je vindt er tal van boekenwinkels. Van de grote winkelketens tot de alternatieve boekhandels. Het verkeersvrije centrum geeft een extra dimensie aan de gezelligheid en maakt het terrasjes doen bij mooi weer extra plezierig.

Deze stad die een combinatie biedt van oudheid, musea, winkel- en strandplezier of gezellig een terrasje doen wil ik zeker aan iedereen die er voor enkele dagen op uit trekt aanbevelen…

Permalink 1 reactie

Next page »